κοκκινο

το μπλουζακι σου μυριζει καθε μερα ολο και λιγοτερο…

τα ματια σου γινονται πιο θολα στη μνημη  και η φωνη σου γινεται λεξεις που ερχονται και παιζουν σαν μια κασετα μεσα στο μυαλο μου

την κινηση , το γελιο, τη συνηθεια του να σ’εχω διπλα μου, την ξεσυνηθησα.

κι ας θυμαμαι πως κινεισαι , πως γελας και πως στεκεσαι διπλα μου..

αναρωτιεμαι καμια φορα αν οντως υπαρχεις, αν οντως εισαι αυτος που εισαι ή σ ‘εφτιαξε το μυαλο μου οπως φτιαχνουν τα παιδια φανταστικους φιλους.  μια προσπαθεια να δημιουργησουν  το τελειο που δεν υπαρχει.

προσπαθω να θυμηθω την οικειοτητα, την ενεργεια, το συναισθημα..

αποτυπωνω την εικονα σου και τα γραμματα στην οθονη για να νιωθω λιγοτερο μονη μου.

ετσι ειναι να μη βλεπεις καποιον..  ξεπερνας την απουσια δημιουργωντας μια φτιαχτη παρουσια μεσα απο εικονες, ηχους και αρωματα

ισως το μπλουζακι σου να σταματαει να μυριζει οπως εσυ.

ισως η κασετα της φωνης σου σιγα σιγα να χαμηλωνει ενταση στο μυαλο μου…

ισως η κινηση σου να ναι πιο κοφτη και ευθραυστη.

Όμως η αισθηση σου ολοζωντανη.

το σωμα σου πανω στο δικο μου , η αγκαλια σου μεσα στη δικη μου, το ριγος και η ηρεμια που μου δημιουργει η παρουσια σο, η ευτυχια που μου προκαλει το αγγιγμα σου,ο τροπος που με κρατανε σφιχτα τα χερια σου..

ολα αυτα τα ζω και τα ξαναζω και τα ξαναζω και τα ξαναζω καθε φορα που σε θυμαμαι..

και ειναι αυτοι καποιοι απο τους χιλιαδες λογους για τους οποιους τοσο απλα και παιδικα τοσο μα τοσο πολυ σ αγαπαω.

και αυτα που θυμαμαι κανουν ασήμαντα αυτα που ξεχναω

αυτα που θυμαμαι με κανουν μερα με την μερα να μισω την απουσια σου..

και να ερωτευομαι ξανα απο την αρχη την παρουσία σου.

για ολα αυτα και για αλλα τοσα που δε χωρανε σ ενα κομματι χαρτι

τοσο πολυ και τοσο απλα

μου λειπεις.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Free your mind

Monday night
deep blue light
where to go?
and who to find?
Sing a song to free your mind
What you gained, it’s left behind.

On the road, you keep a smile.
Words only can last a while…
What you don’t say it will insist
and you may think it doesn’t exist.

What’s the reason why that birds can fly?
You always tell me you reach for the sky.
And then you say ‘I’ll stay the same’
but change always will win this game.

This world is moving so it goes so fast.
Nature has a future and past.
Humans only live in the here and now
Just come and show me the answer to ‘how’

Looking in the mirror what’s the face you see?
Continue becoming who you wanna be.
Keep inside you the love alive
and keep freeing yourself from the mind

What’s the reason why that birds can fly?
You always tell me you reach for the sky.
Then you come back saying ‘I’ll stay the same’
but change always will win this game

This world is moving so it goes so fast.
Nature has a future and past.
Humans only live in the here and now
Just come and show me the answer to ‘how’…

passing by.

Ενα ακομα αδειο δωματιο.
Πολλες ακομα γεματες βαλιτσες.. περνανε τα χρονια και γεμιζω πραγματα.
Πραγματα που το κανουν ολο και πιο δυσκολο το να μετακινηθω.
Σαν ενα βαρος που με κραταει εδω.
Αλλος ενας κυκλος, που εκλεισε γρηγορα και περασε σαν μια στιγμη αστραπης.
Μια στιβα απο κομματια που περιμενουν να γινουν ενα νεο παζλ. Ξανα.
Σημαντικα και ασημαντα στο ιδιο μερος και σε κανουν γα λιγο να ξεχνας οτι υπαρχουν.
Δεν σε περικυκλωνουν, δεν σε οριζουν, δεν σε βοηθουν, δεν σε καλυπτουν.
Σ αφηνουν καπως μονο. Μετεωρο.
Στο αγαπημενο σου παιχνιδι συνεχης φυγης παντα παιρνεις κατι και παντα αφηνεις κατι.
Δημιουργεις εναν κοσμο που δεν ξερεις καν αν και ποσο θα ζησεις σε αυτον..

Καποτε ηταν δυο βαλιτσες,
ενα εισιτηριο,
ενα αεροπλανο..

Και τωρα εγινε 4 χρονια,
ενα σπιτι,
ενα πτυχιο
ενα κρεβατι.

Καποτε ηταν ενα ταξιδι.
Και τωρα εγινε ζωη.

Sun(ny)day

It ‘s a beautiful sunny day.

A day that your mind can travel further than reality. And make you believe in the magic that’s hidden between the ruins of this world.

It’s a day you remembered to remember wonderful memories, places  and people.

It’s a day that time slows down, and it allows you to observe it.

You treat yourself to stillness, to movement, to sounds, to smells and tastes.

You give permission for your wills to be revealed and become true.

It’s a day you have so much time to waste, that you want to squeeze every second out of it.

It’s simply a Sun(ny)day🙂

20 μερες και μια νυχτα.

Σ αγαπαω. Πιο πολυ απ’ οσο  νομιζω και πιο πολυ απ ‘οσο αυτη η λεξη θα μπορεσει ποτε να εκφρασει αυτο που νιωθω..

Οχι επειδη λειπεις, οχι επειδη εισαι εδω.

Απλα επειδη εισαι.

Υπεροχο αυτο, ετσι δεν ειναι?

Να αγαπας καποιον απλα επειδη υπαρχει. Γι αυτο που ειναι.

Κι οχι επειδη ειναι δικος σου.

Δεν ειναι κτημα σου..

Απλα ειναι..

Κ απλα εισαι..

Κ αυτα τα δυο ειναι ετυχε να συναντηθουν και να μπορεσουν μαζι να δημιουργησουν κατι. Αυτο ειναι ο ερωτας: δημιουργια.

Μια μορφη τεχνης.  Μια μορφη υπαρξης.

Οχι η μονη.

Αλλα απο τις πιο ομορφες.

Βουτας μεσα στην σκεψη και αναδυει ενα μικρο ριγος και διαπερνα ολο το σωμα

Θυμασαι αυτα που δεν ξεχνιουνται και τα ξαναζεις για να βεβαιωθεις πως ηταν αληθινα.

Ακομα κι οταν τον αλλον τον ξερεις.. ποτε δεν τον ξερεις αρκετα για να τον βαρεθεις.

Ακομα κι οταν ο αλλος ειναι μακρια. Δεν ειναι αρκετα μακρια για να τον αφησεις.

Ακομα κι οταν κατι εχει σπασει . Δεν σταματατε να φτιαχνετε κατι καινουριο.

Να δινεις χρονο για να μην χασεις χρονο.

Να δινεις χωρο, για να απολαμβανεις τη συναντηση.

Να δινεις αγαπη γιατι…

γιατι δεν υπαρχει γιατι!

Απλα υπαρχει.

Και ειναι απο τις πιο ομορφες υπαρξεις του κοσμου.

Αλλα οχι η μονη.

Το ποτέ ειναι προσωρινο.

Αλλα η αγαπη, ακομα κι οταν αλλαζει, αιωνια. Γιατι ενεργεια ειναι.. και δε χανεται.

Παρα μοναχα ανακυκλωνεται.

Σε εναν κυκλο που θα σε στροβιλιζει συνεχεια για να σου θυμιζει πως εισαι ζωντανος.

Να σου θυμιζει πως απλα..

Εισαι .

και αυτο ειναι αρκετο  :)

μονη μου.

Na μην στηριζεσαι σε ανθρωπους. Ειτε τους ξερεις ειτε οχι.

Βρες τους δικους σου μηχανισμους αμυνας

Τοσο καιρο ησουν καλα κ τους ειχες ξεχασει

Ενω καποτε σου πηρε τοσο καιρο κ τοση δουλεια να τους βρεις.

Τωρα απλα καις το μυαλο σου μπροστα απο μια οθονη για να περασει ο χρονος.

Ποιος εσυ

Που ηθελες να αδραξεις το καθε δευτερόλεπτο.

Και ξερεις το τι ειναι αληθεια, η το τι αξιζει

Αλλα για καποιο λογο καποια γεγονοτα κ σκεψεις ειναι πιο δυνατα απο την θεληση σου.

Σημερα το πρωι απολαυσες τον καφε, αναγνωρισες τον ερωτα εκτιμησες την φιλία

Αλλα και παλι εκλαψες. Γιατι αυτα που ελειπαν ηταν πιο εντονα. Και γιατι αυτα που έχεις, ελειπαν.

μονη σου. κανεις δεν θελει να ακουει συνεχεια παραπονα. αλλα ειναι δικαιωμα σου καποιες φορες να χεις καποια.

Δεν ξερω αν ειναι μια γενικοτερη φαση ζωης η αν ειναι απλα κ μονο το οτι νιωθεις μονη σου.

Γιατι δε φοβασαι που θα πας. Δεν ανησυχεις για το τι θα κανεις.

Ειναι η καθημερινοτητα τα μικρα.

Το οτι λες καλημερα και δεν σου απαντανε.

Το οτι δεν εχεις ανθρωπους π ενδιαφερονται να ακουσουν πραγματικα τι λες.

Και δεν υπαρχουν γυρω σου καποιοι να θες να ακουσεις πραγματικα τι λενε.

Γκρινιαζεις για τα μικρα αλλα μηπως φταινε τα μεγαλα?

Δε μπορω να καταλαβω αν υπαρχει καποιο προβλημα μεσα μου

Η αν απλα ειναι μια φαση οπου οι εξωτερικοι παραγοντες εχουν κανει πιο αδυναμο τον εσωτερικο σου κοσμο.

Ειναι ενα πρωτογνωριο συναισθημα..

Κ ισως γι αυτο εχεις μπλοκαρει

Δεν εχω οπλα να το αντιμετωπισω.

Ως τωρα ,οτι ειχε γινει, οι αμυνες, οι μηχανισμοι και οι φιλοσοφιες μου καπου το σωζαν

Καπως το ηξεραν..

Τωρα τιποτα.

Απο τις μεγαλυτερες αγνοιες . ισως.η μεγαλυτερη αποσταση απο τον εαυτο μου που εχει ποτε υπαρξει.

 

Και δε μπορω να δω καθαρα.

Δε μπορω να ακουσω,

Και το σωμα μου αντιδρα.

Μαζι μου.

Χωρις εμενα.

Οι μυς, η ανασα, τα ματια, τα νευρα, οι ορμονες.

Ολα μου φωναζουν κατι

Και δεν ξερω τι

Οι γιατροι δεν ξερουν

Οι φιλοι δεν ξερουν

Εγω δεν ξερω.

Κι ισως να ναι απλο κατι αντικειμενικο.

2 μικρα προβληματα υγειας και ευτυχως περαστικα.

2,3 εξωτερικοι παραγοντες λογω ατυχιας φιλιων

1,2 αγχοι της καθημερινοτητας .

Στην προσθεση και στην λογικη βγαινει.

Αλλα το συναισθημα ειναι διαφορετικο

Ενω η πραξη αυτης της προσθεσης εχει προηγουμενο.

Το χω περασει, το χω αντιμετωπισει.

Δεν ειναι σαν τις αρρωστιες?

Που αποκτας αντισωματα..

Φανταζομαι  ομως ποτε κατι δε μποριει να ναι ακριβως ιδιο.

Αντλω  πολλη ενεργεια απο τους ανθρωπους. Και ενα περιεργο πραγμα αντλω ενεργεια απο το να τους προσφερω ενεργεια.

Αλλα οταν κατι χαλαει, κατι δεν παει καλα, η ακομα κι οταν απλα δεν ταιριαζει η ενεργεια μου με καποιον, αυτο σκοτωνει κατι μεσα μου.

Με απογοητευει.

Και αποκτω ανασφαλειες ,τοιχους και προκαταληψεις που σιγα σιγα αλλαζουν αυτο που ειμαι.

Και γινονται πιο δυνατες απο αυτο που ημουν…

Κι ισως ολα να αρχισαν πολυ πιο πριν

Πριν τρια χρονια που προσαρμοστηκα σε μια κατασταση που νομιζα οτι ταιριαζα.

Κι ισως τωρα η εικονα να γινε πιο ξεκαθαραη και να συνειδητοποιω ποσο με αλλαξαν αυτα τα τρια χρονια.

Λιγο λιγο καθε χρονο.

Κι ισως να μην ανηκω εδω οσο θα θελα. Ισως να μην ειμαι τοσο προσαρμοστικη οσο νομιζα.

Η ισως απλα να χω αποκτησει αλλες αναγκες,

Γουστα.

Φιλτρα.

Αυτο ειναι.

Φιλτραρω πολυ περισσοτερο τα παντα.

Και ταυτοχρονα περιμενω περισσοτερα

Οποτε ποτέ κατι δεν ειναι αρκετο.

Αλλα προσπαθω,

Αυτο μου το παραδεχομαι.

Ισως να πρεπει να γινω λιγοτερο ευγενικη.

Και περισσοτερο τρελη.

Λιγοτερο για τους αλλους και λιγοτερο εγωιστρια.

 

Να σταθω πιο δυναμικα χωρις να αμφισβητω αυτο που ειμαι.

Και χωρις να αμφισβητω αυτο που ναι οι αλλοι.

πρεπει να σταματησω να σκεφτομαι τι σκεφτονται οι αλλοι για μενα

Αλλα ισως τελικα να εφτασε επιτελους η στιγμη να σταματησω να προσπαθω να ειμαι κατι.

Να σταματησω να ψαχνω ποιο κομματι του ευατου μου ταιριαζιε σε αυτην την παρασταση λες και ειμαι κοστουμι.

Δεν εχει σημασια.

η να σταματησω να μου λεω τι να κανω και τι να σταματησω!!

Ποσες φορες εχω γραψει οτι αν εισαι καλα με τον εαυτο σου μαλλον θα σαι καλα κ μ τους αλλους.

Εκτος κι αν , οπως συμβαινει τωρα, τυχαινει και αυτοι οι αλλοι πραγματικα αντιπαθουν τον εαυτο σου.

Κι εσυ αντιπαθεις αυτους.

Γιατι απλα

Δεν ταιριαζετε.

Περιεργο που ζω 22 χρονια και ποτε δεν εχω βρεθει αναμεσα σε τοσα ατομα με τα οποια να μην ταιριαζω. Και νομιζα οτι ειμαι απο τους πιο κοινωνικους ανθρωπους που ξερω . πολλά νομίζουμε βεβαια..

Oh well

Κοιτα που συμβαινει.

Τι να κανουμε.

Not everyone can like you .

You re not a pizza.

 

something new

Nα χάνεις μέσα από τα χέρια αυτό που έχεις να δείξεις.

Ίσως γιατί έχασες μια ευκαιρία που δεν γυρίζει πίσω.

Ή μια στιγμή. Ίσως γιατί έτυχε. Ή ίσως γιατί τώρα, εδώ, δεν είσαι αυτό που κάποιος άλλος ψάχνει. Τι εικόνα έχουμε και ποια εικόνα δείχνουμε? Ποια αδυναμία μας είναι δύναμη? Και τι νομίζουμε εμείς για δύναμη? Πού ξέρουμε ότι δεν είναι αδυναμία? Πόσες αρετές χωράνε σ’έναν άνθρωπο? Πόσες σκέψεις σ’ένα μυαλό? Πότε μπορείς να κοιμηθείς? Να ξεκουραστείς? Να σταματήσεις κάτι που δεν θες να σταματήσει?

Το κέντρο. Τα φώτα.

Το μέσα, ο εαυτός.

Εσύ. Οι άλλοι.

Δεν υπάρχουν νικητές ή χαμένοι σε νοητές συγκρούσεις.

Παρά μόνο κάποιος που σπαταλάει χρόνο να αναλύει αυτά που δεν αναλύονται.