ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Φθινοπωρο, 2014

EINAI DYΣΚΟΛΟ.   ΚΑΤΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ.    ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΙΑ Πως ΘΑ ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΝΑΙ ΚΑΤΙ ,     Πως ΘΑ ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ          ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ,  Πως ΘΑ ΠΡΕΠΕ ΟΛΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ. ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ.       Πως ΓΙΝΟΝΤΑΙ.       ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ.        ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΩΜΑ. ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙς ΑΝΕΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΔΕΡΜΑ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΩΣΤΑ.      ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΓΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ.          ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.      ΣΗΜΑΔΙΑ ΟΤΙ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΧΩς ΣΕ ΝΕΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.              ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΛΑ.   ΟΥΤΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΘoΥΝ ΓΥΡΩ ΜΑΣ.

ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΞΕΡΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤOΥΣ ΑΡΕΣΟΥΜΕ.                ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ , ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.         Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ. ΑΛΛΑ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΜΑΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟ. ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ, ΝΙΩΘΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΕΡΕΙΑ ΜΑΣ.

Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΜΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΟΒΙΑ ΣΟΥ.       Η ΦΟΒΙΑ ΣΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΥΜΟΣ ΜΟΥ.     Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΜΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΣΟΥ. ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΣΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΥ.        Κ ΞΕΡΕΙΣ, ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ.          ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ.  ΟΥΤΕ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ.             ΟΥΤΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΩ ΟΤΙ ΞΕΡΕΙΣ, ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ, ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑΙΡΙΑΖΩ ΤΟΣΟ.               ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ .                       ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΣΤΕΡΗΣΩ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ.

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ

ΜΕ ΣΤΟΧΟΥΣ. ΜΕ ΣΚΕΨΕΙς. ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΙΣ ΜΟΙΡΑΣΤΩ.      ΑΛΛΕΣ ΝΑ ΤΙΣ ΓΡΑΨΩ.         ΑΛΛΕΣ ΝΑ ΤΙΣ ΧΟΡΕΨΩ.          ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΤΙΣ ΑΚΟΥΣΩ.          ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ Πως Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ.                 ΚΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ,          ΤΙ ΘΕΛΩ,            ΓΙΑΤΙ,        Πως ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ.           Πως ΝΙΩΘΩ ΤΩΡΑ.                    ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΩΡΗΣΩ.         ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΠΡΟΣ τους ΑΛΛΟΥΣ. ΕΥΓΕΝΕΙΑ.   ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ     ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ.           ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ.         ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ       ΤΩΡΑ.     ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΤΟ ΘΕΛΩ ΓΕΜΑΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑ. ΓΕΜΑΤΟ ΟΡΕΞΗ.         ΓΕΜΑΤΟ ΟΥΣΙΑ.               ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.      ΚΙ ΑΝ ΑΛΛΑΞΩ ΕΓΩ, ΙΣΩΣ ΝΑ ΑΛΑΛΞΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ.   ΙΣΩΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ.  ΘΑ ΤΟ ΝΙΩΣΟΥΝ.    ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟ Π ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΙΣΘΗΤΗ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΣ ΕΜΑΣ.

καπου στο δωματιο το βρηκα πεταμενο

.ιανουαριος 2015.

«Δεν εγραφα γιατι εχει πολυ φασαρια η ζωη μου και δεν ακουγονταν δυνατα οι λεξεις.

Εκει κατεληξα. Επειτα απο μια μερα… κακη. Και το λεω, γιατι ξερεις, δεν πειραζει. Το τι ηταν δεν εχει σημασια. Αφου το παρελθον δεν υπαρχει πια. Παρα μοναχα σαν αναμνηση στο τωρα. Και τωρα, ειμαι καλα. Καλυτερα.

Ανακαταταξεις. Κατι για τον κρονο λενε τα ζωδια. Κατι για την ηλικια λενε οι φιλοι.  Κατι στις λεξεις δεν μοθ βγαινει. Καπου τρεχει το πιο μυαλο μου παντα και δεν μπορει να συγκεντρωθει. Λιγο κουρασμενη, λιγο απογοητευμενη ως τωρα, λιγο χαρουμενη, λιγο απ ολα.,,»

zooming out. to zoom in.

Παλι νυχτες συνειδhτοποιησης. Που βλεπεις τον εαυτο σου απο μια μακρινη καμερα. Που εισαι. Τι  κανεις. Με ποιους. Και η καθημερινοτητα μοιαζει σαν να μην ειναι αληθινη. Σαν να μην ειναι απλη. Σαν μια ιστορια που διαβαζεις. Κι ομως ειναι δικη σου.

Δεν ξερω τι με εχει κουρασει. Η τι μου αρεσει. Αν χαιρομαι που θα μεινω εδω για καιρο ακομα ή αν δεν θελω να μεινω. Και μιλαω στην δικη μου γλωσσα γιατι εκει φαινεται οτι τα πραγματα ειναι πιο ξεκαθαρα. Γιατι σ αυτην την γλωσσα ισως να βρω τι θελω.

Ολα κινουνται τοσο γρηγορα. Το ενα πραγμα μετα το αλλο. Ολα αυτα που εχεις και πρεπει να κανεις. Χωρις παυση. Χωρις διαλειμμα. Με τοση προσοχη στην ανασα αλλα χωρις ανασα. Ολα κινουνται τρεχουν και γεμιζουν την καθε στιγμη. Αλλα ποιος ειπε οτι αυτο ειναι παντα καλο?

Σ αυτον τον κοσμο με το ιντερνετ μονιμως ανοιχτο, το κινητο στο δυνατο, κ την πορτα ξεκλειδωτη δνε μενεις ποτε μονος. Αλλα ποιος ειπε οτι και αυτο ειναι καλο?

Αγαπω τους ανθρωπους τοσο πολυ. Γιατι πιστευω σ αυτους, γιατι ειμαστε ιδιοι, γιατι το να μοιραζεσαι και να απολαμβανεις αποκτα μεγαλυτερο νοημα στο μαζι. Αλλα ειναι αναγκη να μπορεις να σαι ελευθερος να σαι για λιγο μονος. Αλλα οχι απο υποχρεωση. Η με πιεση. Απλα να εισαι.

Δυσκολο το απλα να εισαι.

Το μαθαινω και ωριμαζω μαζι του.

Ακουω πιο πολυ τον εαυτο μου κι ομως ακομα μου λειπω΄.

Ειχα καιρο να μεινω ξυπνια 2 το βραδυ. Ειμαι 21 και μισο.

Και κοιμαμαι καθε βραδυ στις 10, το αργοτερο 11. Εκτος απο τα σαββατοκυριακα.

Δεν βγαινω συχνα για ποτο. Εχω καιρο να φλερταρω. Δεν βγαινω συνεχεια για καφεδες και περναω πολυ χρονο σπιτι.  Και αυτη ειναι η μια πλευρα του νομισματος. Βλεπεις, ειναι δυσκολο να τα γραφεις και να τα βλεπεις. Δεν με λυπαμαι για κατι.  Εχω κανει τις επιλογες μου. Και σιγουρα δεν ειναι μονιμες.

Αυτο που με κραταει ειναι η αλλη πλευρα. Η πλευρα γεματη κινηση. Η στιγμη που ειμαι στην σκηνη και ειμαι ο εαυτος μου. Η στιγμη που δημιουργω κατι που ειναι δικο μου και το μοιραζομαι με ολο τον κοσμο.  Οι μερες που μαθαινω το σωμα μου τον εαυτο μου, οι μερες που περναω απολαμβανοντας την στιγμη και οι ανθρωποι που μοιραζομαστε αυτο το ονειρο μας. Γατι ονειρο πρεπει να ταν για ολους μας. Αλλιως γιατι να μαστε εδω? Και ξερεις οταν γινονται πραγματικοτητα τα ονειρα καμια φορα οι ανθρωποι ξεχνανε να τα αγαπουν.

Και βρισκεις τροπους να περνας καλα.  Ακομα γελας και κλαις. Ακομα παιζεις και βλεπεις Disney. Aκομα εισαι ερωτευμενη. Κι οσο αυτα συμβαινουν το ξερω πως δεν μεγαλωσα πολυ γρηγορα.

Και ξερω πως οπου κι αν με βγαλει ο δρομος που πηρα, αξιζει τον κοπο. Αρκει να χω καποιες στιγμες ησυχιας. Καποιες στιγμες μοναξιας. Με την ομορφη ενοια της.

Γιατι ξερεις τι? Τα παντα εχουν δυο πλευρες. Αυτην που βλεπεις. Κι αυτη που καποια στιγμη θα δεις.

Ενας ασυλλογιστος συλλογισμος. Σε μια γλωσσα που τις πιο ομορφες λεξεις της αν δεν γραφω τις ξεχναω.

Καληνυχτες…

kafes. kai gluko tou koutaliou. stafuli :)

San αρωμα ελληνικου καφε.. με μελωδιες που γυρνανε  σαν σκιες σε μια συνηθεια που δεν  λεει να συνηθιστει.  Δυο κοσμοι που ζουν και παλευουν μεσα κι εξω. Που συγκρινονται, νικουν, χανουν, ξεχνανε, θυμουνται.  Εχουν και οι δυο αγαπη αλλα σε διαφορετικα χρωματα. Eχουν και οι δυο ανθρωπους αλλα σε διαφορετικες σελιδες.. Kαι η στιγμη στην μεση είναι η τέλεια.  Στο εδώ η στο εκει παντα κατι λειπει. Γι αυτό είναι δυσκολο να φευγεις γιατι ποτε δεν μπορεις να πεις εφτασα. Και ζεις σε ιστοριες του όχι και του ισως,.. Του μια μερα.., Στο φοβο του δεν ξερω, στην σιγουρια του μπορω, στην αυτοπεποιθηση του ειμαι, στην ανασφαλεια του πού(???).

Εχει μια ησυχια εδώ και οι σκεψεις εχουν την συνηθεια όταν ακουνε ησυχια να φωναζουν.

Η οσφρηση και η γευση όταν βρεχει οργιαζουν.. και μαζι τους φερνουν ένα κυμα συναισθηματων. Ορμονες λενε…παιχνιδια του μυαλου λενε..

Η μονη αληθεια λεω εγω.

Ότι νιωθεις πιο μεσα, εκει , πιο βαθια από το κάθε τι.

Είναι η συγκρουση οσων αγαπας.

Γιατι πρεπει να διαλεξεις το πού θα πας με βαση το τι αγαπας περισσοτερο.

Κι αυτό ξερεις..,  ποναει.

ανθρωπινη φυση

Nα βρισκεις αυτό που είναι μεσα σου ενας καλυτερος ανθρωπος. Ενας ανθρωπος με ψυχη ορθανοιχτη να δεχτει, να καταλαβει, να δωσει και να παιρνει. Εναςανθρωπος που δεν ζηλευει, δεν ανταγωνιζεται, απλα αγωνιζεται για οσα θελει. Για την στιγμη του τωρα που θα φτιαχνει ένα καλυτερο μετα.   Ξερει ποιος είναι, ξερει τι θελει, αλλα δεχεται ότι δεν ξερει τα παντα και κάθε αγνωστο είναι μια προκληση, κάθε αλλαγη μια προσκληση και κάθε ανθρωπος ένα ξεχωριστο κομματι του κοσμου. Να βρισκεις αγαπη στον τροπο που μιλας, στον τροπο που κινεισαι, που ακουμπας καποιον μεσα κι εξω. Σαν ναι οι αλλοι το πιο πολυτιμο διαμαντι σου. Να σεβεσαι, να καταλαβαινεις ότι εισαι διαφορετικος και αυτό είναι οκ. Να τολμας αλλα να ξερεις ότι το κανεις για σενα. Να εκτιμας τα μικρα χωρις να παψεις να θες τα μεγαλα, γιατι εχεις βρει την ουσια της μεγαλιοτητας. Να μην ξεχνας να γελας και να μην ξεχνας να κλαις, γιατι είναι ιση η αξια των συναισθηματων που ζουν μεσα σου. Να ρωτας που εισαι αυτην την στιγμη? Που στην πολη? Που στον κοσμο? Που στο συμπαν? Και να συνειδητοποιεις την διασταση της υπαρξης σου και την σημαντικοτητα της. Να μν φοβασαι να φοβασαι, να μιλας μα να ακους, να μην κατακρινεις αλλα να βλεπεις με κριτικη σκεψη. Να αγαπας με αγαπη που δεν ξεχναει και δεν ξεχνιεται. Να ρωτας, να μαθαινεις, να θες κάθε μερα να ανακαλυψεις κατι καινουριο, να δημιουργεις. Ποσα λιγα ξερουμε, ποσα πολλα μπρουμε να κανουμε.. να προσπαθεις. Και να μην αρνεισαι που και που να περιμενεις. Να χεις μια υπομονη που γινεται επιμονη και μια αληθεια για να ζεις μαζι της. Να μην συνβιβαζεσαι, αλλα να αλλαζεις μοναχα προς το καλυτερο.  Να ξερεις που να σταματας και που να αρχιζεις παλι. Να βγαινεις εξω, να βλεπεις τον κοσμο, και που και που να μενεις μεσα, για να δεις τον εαυτο σου.  Να αναπνεεις και να ξερεις ποσο σημαντικο είναι αυτό. Να εισαι ζωντανος.

Και να μην ξεχνας να υπενθυμιζεις τα δικα σου γραμματα στον εαυτο σου.

Δεν υπαρχουν κανονες παρα μοναχα αξιες. Αυτές που πιστευεις ότι ισως να βαλουν ένα λιθαρακι στο να μας κανουν καλυτερους ανθρωπους..

αντίστροφα.

Ksereis καποια τραγουδια είναι λες και φτιαχτηκαν για τσιγαρο. Και μιλαω για αυτό το νοητο τσιγαρο, που εχεις ξαφνικα την αναγκη να αναπνευσεις σκεψεις. Που εχουν μια γευση καπως πικρη.   Αλλα τις βγαζεις εξω.  Να τις δει ο ηλιος. Να τις παρει ο αερας.

Είναι τρελο ποση δυναμη κρυβουμε στην ανασα.

Ποση δυναμη κρυβεται στον αερα. Λες και με έναν τροπο μαγικο όλα ταξιδευουν . και φτανουν εκει που πρεπει. Σ αυτους που πρεπει.  Και τα χιλιομετρα παυουν να μετρανε, κ εσυ παυεις να μετρας αντιστροφα. Ποιος ο λογος…

Όταν κατι φτανει τον υπερθετικο του βαθμο, καπως κατι γινεται καιIt doesn’t matter that much any more..

Όχι από επιλογη. Από αναγκη.

Και αποφασιζεις να ξαπλωσεις. Απρακτος. Κατω από το φως. Αφηνοντας το να σε  ζεστανει , να σε στεγνωσει, να σου κλεισει τα ματια, να μην βλεπεις για λιγο. Για λιγο να μην βλεπεις τα παντα. Να μην αναλυεις τα παντα. Να μην σκεφτεσαι τα παντα.

Για μια στιγμη να σταματησεις.

Να σταματησεις.

Να μετρας αντιστροφα.

Σάββατο βράδυ

Αλλάζω. Με ρυθμούς ταχύτερους κι από της πόλης που ζω.  Και βρίσκω μια ησυχία μέσα μου και μια σκέψη, μεγαλύτερη από μένα. Που με κάνει να συνειδητοποιώ  ότι δεν χωράω πια στα ρούχα μου. Πάντα θα υπάρχει η στιγμή που βρίσκεσαι στην αρχή. Και δεν ξέρεις που πας. Και διαλέγεις τι έχει σημασία.   Δεν πας κάπου. Είσαι.  Κάθε στιγμή, είσαι.  Και το κάθε βήμα, όταν το κοιτάς από μακριά, γίνεται μονοπάτι. Δεν χρειάζεται πάντα να ξέρεις τι θες ή που πας όταν είσαι από αυτούς που πάντα φεύγουν. Γιατί ξέρουν ότι πρέπει να παίρνουν τα πάντα από την ύπαρξη. Το τώρα είναι  πιο σημαντικό από το για πάντα.

 

Υ.Γ.

Αλλάζω. Σάββατο θα ντρεπόμουν οι online φίλοι μου να με δουν μέσα. Σήμερα, έχω την τύχη να απολαμβάνω το να μιλάω, να ακούω, να μου δίνω χρόνο. Να με ακούω.

Αλλάζω. Αυτό το κείμενο έχει παντού τόνους. Δεν ξέχασα ούτε έναν. Δεν έκανα ούτε ένα λάθος. Νομίζω.

Αλλάζω. Με ρυθμούς ταχύτερους από της πόλης που ζω. Και που σύντομα ξανά θα αφήσω.