μονη μου.

Na μην στηριζεσαι σε ανθρωπους. Ειτε τους ξερεις ειτε οχι.

Βρες τους δικους σου μηχανισμους αμυνας

Τοσο καιρο ησουν καλα κ τους ειχες ξεχασει

Ενω καποτε σου πηρε τοσο καιρο κ τοση δουλεια να τους βρεις.

Τωρα απλα καις το μυαλο σου μπροστα απο μια οθονη για να περασει ο χρονος.

Ποιος εσυ

Που ηθελες να αδραξεις το καθε δευτερόλεπτο.

Και ξερεις το τι ειναι αληθεια, η το τι αξιζει

Αλλα για καποιο λογο καποια γεγονοτα κ σκεψεις ειναι πιο δυνατα απο την θεληση σου.

Σημερα το πρωι απολαυσες τον καφε, αναγνωρισες τον ερωτα εκτιμησες την φιλια

Αλλα και παλι εκλαψες. Γιατι αυτα που ελειπαν ηταν πιο εντονα. Και γιατι αυτα που εχεις ελειπαν.

μονη σου. κανεις δεν θελει να ακουει συνεχεια παραπονα. αλλα ειναι δικαιωμα σου καποιες φορες να χεις καποια.

Δεν ξερω αν ειναι μια γενικοτερη φαση ζωης η αν ειναι απλα κ μονο το οτι νιωθεις μονη σου.

Γιατι δε φοβασαι που θα πας. Δεν ανησυχεις για το τι θα κανεις.

Ειναι η καθημερινοτητα τα μικρα.

Το οτι λες καλημερα και δεν σου απαντανε.

Το οτι δεν εχεις ανθρωπους π ενδιαφερονται να ακουσουν πραγματικα τι λες.

Και δεν υπαρχουν γυρω σου καποιοι να θες να ακουσεις πραγματικα τι λενε.

Γκρινιαζεις για τα μικρα αλλα μηπως φταινε τα μεγαλα?

Δε μπορω να καταλαβω αν υπαρχει καποιο προβλημα μεσα μου

Η αν απλα ειναι μια φαση οπου οι εξωτερικοι παραγοντες εχουν κανει πιο αδυναμο τον εσωτερικο σου κοσμο.

Ειναι ενα πρωτογνωριο συναισθημα..

Κ ισως γι αυτο εχεις μπλοκαρει

Δεν εχω οπλα να το αντιμετωπισω.

Ως τωρα ,οτι ειχε γινει, οι αμυνες, οι μηχανισμοι και οι φιλοσοφιες μου καπου το σωζαν

Καπως το ηξεραν..

Τωρα τιποτα.

Απο τις μεγαλυτερες αγνοιες . ισως.η μεγαλυτερη αποσταση απο τον εαυτο μου που εχει ποτε υπαρξει.

 

Και δε μπορω να δω καθαρα.

Δε μπορω να ακουσω,

Και το σωμα μου αντιδρα.

Μαζι μου.

Χωρις εμενα.

Οι μυς, η ανασα, τα ματια, τα νευρα, οι ορμονες.

Ολα μου φωναζουν κατι

Και δεν ξερω τι

Οι γιατροι δεν ξερουν

Οι φιλοι δεν ξερουν

Εγω δεν ξερω.

Κι ισως να ναι απλο κατι αντικειμενικο.

2 μικρα προβληματα υγειας και ευτυχως περαστικα.

2,3 εξωτερικοι παραγοντες λογω ατυχιας φιλιων

1,2 αγχοι της καθημερινοτητας .

Στην προσθεση και στην λογικη βγαινει.

Αλλα το συναισθημα ειναι διαφορετικο

Ενω η πραξη αυτης της προσθεσης εχει προηγουμενο.

Το χω περασει, το χω αντιμετωπισει.

Δεν ειναι σαν τις αρρωστιες?

Που αποκτας αντισωματα..

Φανταζομαι  ομως ποτε κατι δε μποριει να ναι ακριβως ιδιο.

Αντλω  πολλη ενεργεια απο τους ανθρωπους. Και ενα περιεργο πραγμα αντλω ενεργεια απο το να τους προσφερω ενεργεια.

Αλλα οταν κατι χαλαει, κατι δεν παει καλα, η ακομα κι οταν απλα δεν ταιριαζει η ενεργεια μου με καποιον, αυτο σκοτωνει κατι μεσα μου.

Με απογοητευει.

Και αποκτω ανασφαλειες ,τοιχους και προκαταληψεις που σιγα σιγα αλλαζουν αυτο που ειμαι.

Και γινονται πιο δυνατες απο αυτο που ημουν…

Κι ισως ολα να αρχισαν πολυ πιο πριν

Πριν τρια χρονια που προσαρμοστηκα σε μια κατασταση που νομιζα οτι ταιριαζα.

Κι ισως τωρα η εικονα να γινε πιο ξεκαθαραη και να συνειδητοποιω ποσο με αλλαξαν αυτα τα τρια χρονια.

Λιγο λιγο καθε χρονο.

Κι ισως να μην ανηκω εδω οσο θα θελα. Ισως να μην ειμαι τοσο προσαρμοστικη οσο νομιζα.

Η ισως απλα να χω αποκτησει αλλες αναγκες,

Γουστα.

Φιλτρα.

Αυτο ειναι.

Φιλτραρω πολυ περισσοτερο τα παντα.

Και ταυτοχρονα περιμενω περισσοτερα

Οποτε ποτέ κατι δεν ειναι αρκετο.

Αλλα προσπαθω,

Αυτο μου το παραδεχομαι.

Ισως να πρεπει να γινω λιγοτερο ευγενικη.

Και περισσοτερο τρελη.

Λιγοτερο για τους αλλους και λιγοτερο εγωιστρια.

 

Να σταθω πιο δυναμικα χωρις να αμφισβητω αυτο που ειμαι.

Και χωρις να αμφισβητω αυτο που ναι οι αλλοι.

πρεπει να σταματησω να σκεφτομαι τι σκεφτονται οι αλλοι για μενα

Αλλα ισως τελικα να εφτασε επιτελους η στιγμη να σταματησω να προσπαθω να ειμαι κατι.

Να σταματησω να ψαχνω ποιο κομματι του ευατου μου ταιριαζιε σε αυτην την παρασταση λες και ειμαι κοστουμι.

Δεν εχει σημασια.

η να σταματησω να μου λεω τι να κανω και τι να σταματησω!!

Ποσες φορες εχω γραψει οτι αν εισαι καλα με τον εαυτο σου μαλλον θα σαι καλα κ μ τους αλλους.

Εκτος κι αν , οπως συμβαινει τωρα, τυχαινει και αυτοι οι αλλοι πραγματικα αντιπαθουν τον εαυτο σου.

Κι εσυ αντιπαθεις αυτους.

Γιατι απλα

Δεν ταιριαζετε.

Περιεργο που ζω 22 χρονια και ποτε δεν εχω βρεθει αναμεσα σε τοσα ατομα με τα οποια να μην ταιριαζω. Και νομιζα οτι ειμαι απο τους πιο κοινωνικους ανθρωπους που ξερω . πολλά νομίζουμε βεβαια..

Oh well

Κοιτα που συμβαινει.

Τι να κανουμε.

Not everyone can like you .

You re not a pizza.

 

something new

Nα χάνεις μέσα από τα χέρια αυτό που έχεις να δείξεις.

Ίσως γιατί έχασες μια ευκαιρία που δεν γυρίζει πίσω.

Ή μια στιγμή. Ίσως γιατί έτυχε. Ή ίσως γιατί τώρα, εδώ, δεν είσαι αυτό που κάποιος άλλος ψάχνει. Τι εικόνα έχουμε και ποια εικόνα δείχνουμε? Ποια αδυναμία μας είναι δύναμη? Και τι νομίζουμε εμείς για δύναμη? Πού ξέρουμε ότι δεν είναι αδυναμία? Πόσες αρετές χωράνε σ’έναν άνθρωπο? Πόσες σκέψεις σ’ένα μυαλό? Πότε μπορείς να κοιμηθείς? Να ξεκουραστείς? Να σταματήσεις κάτι που δεν θες να σταματήσει?

Το κέντρο. Τα φώτα.

Το μέσα, ο εαυτός.

Εσύ. Οι άλλοι.

Δεν υπάρχουν νικητές ή χαμένοι σε νοητές συγκρούσεις.

Παρά μόνο κάποιος που σπαταλάει χρόνο να αναλύει αυτά που δεν αναλύονται.

‘περιορίζοντας την απεραντοσύνη’

Αρχές.Τελείωσε. Άρχισε. Το περίεργο είναι ότι πάντα κάτι θα αρχίζει να τελειώνει. Κι όταν τελειώσει κάτι άλλο θα αρχίσει. Άρα δεν υπαρχει τελος. Μάλλον μόνο αρχές. Αρχές για αυτά  που κάναμε, για αυτά που θέλουμε να κάνουμε, εκεί που θέλουμε να πάμε. Την στιγμή που το σκεφτήκαμε, άρχισε. Την στιμή που το πιστέψαμε, κατά κάποιον τρόπο,έγινε…

Στιγμές. Στιγμές που σκέφτεσαι τον εαυτό σου σαν μια μονάδα, και ξέρεις, ειναι εντάξει. Να απομονώνεις την μοναδα για να την δεις καλύτερα. Και μετα να την παρακολουθήσεις μέσα σ’ ολόληρο τον κόσμο της. Στιγμές που αφήνεις επιτέλους κάτι ελεύθερο. Στιγμές που αγγίζεις κάτι παραπάνω απο το όνομά σου μέσα σου.  Αυτές που ξέρεις οτι είμαστε άνθρωποι που δεν περνάνε απλά απο την γη. Δεν γίνεται να μαστε μόνο αυτό. Και ταυτόχρονα δεν ξέρουμε τί  είμαστε.

Λόγια. Σχηματάκια και ήχοι σε διαφορετικές σειρές που κάπως συμφωνήσαμε οτι έχουν νόημα και αποφασίσαμε να τα εκτιμάμε. Να γίνει κατι που δημιουργήσαμε εμεις, για μας. Για να καταλαβαίνουμε καλυτερα ο ένας τον άλλον. Αλλά τελικά μέσα απο τις λέξεις καταλαβαινόμαστε καλύτερα ή απομακρυνομαστε όλο και πιο πολύ απο τις αλήθειες και τα ανείπωτα που θα μπορούσαμε να μοιραζόμαστε?

Χρήματα. Χαρτιά χρωματιστά που δημιουργήσαμε εμείς, για μας. Για να διαχειριζόμαστε την απληστεία μας καλύτερα. Για να διαχειριστουμε και να μοιράσουμε τον κόσμο που ζούμε. Για να μας βοηθήσουμε. Αλλα το κάναμε? Ή παγιδευτήκαμε στην ίδια μας την δημιουργία δίνοντας της αξία? Μα και τι σημαίνει αξία? Εμείς δεν δημιουργήσαμε και την λέξη αυτή?

Αλήθειες. Κάτι για το οποίο δεν βρίσκουμε λέξεις και το ψάχνουμε σε κάτι πιο βαθύ. Σε κάτι πιο ψηλά από μας ή πιο μέσα μας. Κάτι που κάποιες στιγμές, σε στιγμές αρχής και τέλους το βάζω σημάδι. Κι αν δεν μάθω ποτε την αλήθεια του κόσμου δεν πειράζει. Το να ψάχνω την δική μου αλήθεια μέσα από σχήματα, κινήσεις, χρώματα, σκέψεις, πράξεις, ταξίδια δίνει σ αυτην την ζωή κάτι που ποτέ δεν θα μπορέσω να περιγράψω με λέξεις.

ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Φθινοπωρο, 2014

EINAI DYΣΚΟΛΟ.   ΚΑΤΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ.    ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΙΑ Πως ΘΑ ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΝΑΙ ΚΑΤΙ ,     Πως ΘΑ ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ          ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ,  Πως ΘΑ ΠΡΕΠΕ ΟΛΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ. ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ.       Πως ΓΙΝΟΝΤΑΙ.       ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ.        ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΩΜΑ. ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙς ΑΝΕΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΔΕΡΜΑ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΩΣΤΑ.      ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΓΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ.          ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.      ΣΗΜΑΔΙΑ ΟΤΙ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΧΩς ΣΕ ΝΕΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.              ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΛΑ.   ΟΥΤΕ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΘoΥΝ ΓΥΡΩ ΜΑΣ.

ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΞΕΡΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤOΥΣ ΑΡΕΣΟΥΜΕ.                ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ , ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.         Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΑΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ. ΑΛΛΑ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΜΑΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟ. ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ, ΝΙΩΘΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΕΡΕΙΑ ΜΑΣ.

Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΜΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΟΒΙΑ ΣΟΥ.       Η ΦΟΒΙΑ ΣΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΥΜΟΣ ΜΟΥ.     Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΜΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΣΟΥ. ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΣΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΥ.        Κ ΞΕΡΕΙΣ, ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ.          ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ.  ΟΥΤΕ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ.             ΟΥΤΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΩ ΟΤΙ ΞΕΡΕΙΣ, ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ, ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑΙΡΙΑΖΩ ΤΟΣΟ.               ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ .                       ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΣΤΕΡΗΣΩ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ.

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ

ΜΕ ΣΤΟΧΟΥΣ. ΜΕ ΣΚΕΨΕΙς. ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΙΣ ΜΟΙΡΑΣΤΩ.      ΑΛΛΕΣ ΝΑ ΤΙΣ ΓΡΑΨΩ.         ΑΛΛΕΣ ΝΑ ΤΙΣ ΧΟΡΕΨΩ.          ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΤΙΣ ΑΚΟΥΣΩ.          ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ Πως Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ.                 ΚΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ,          ΤΙ ΘΕΛΩ,            ΓΙΑΤΙ,        Πως ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ.           Πως ΝΙΩΘΩ ΤΩΡΑ.                    ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΩΡΗΣΩ.         ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΠΡΟΣ τους ΑΛΛΟΥΣ. ΕΥΓΕΝΕΙΑ.   ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ     ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ.           ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ.         ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ       ΤΩΡΑ.     ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΤΟ ΘΕΛΩ ΓΕΜΑΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑ. ΓΕΜΑΤΟ ΟΡΕΞΗ.         ΓΕΜΑΤΟ ΟΥΣΙΑ.               ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.      ΚΙ ΑΝ ΑΛΛΑΞΩ ΕΓΩ, ΙΣΩΣ ΝΑ ΑΛΑΛΞΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ.   ΙΣΩΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ.  ΘΑ ΤΟ ΝΙΩΣΟΥΝ.    ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟ Π ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΙΣΘΗΤΗ. ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΣ ΕΜΑΣ.

καπου στο δωματιο το βρηκα πεταμενο

.ιανουαριος 2015.

«Δεν εγραφα γιατι εχει πολυ φασαρια η ζωη μου και δεν ακουγονταν δυνατα οι λεξεις.

Εκει κατεληξα. Επειτα απο μια μερα… κακη. Και το λεω, γιατι ξερεις, δεν πειραζει. Το τι ηταν δεν εχει σημασια. Αφου το παρελθον δεν υπαρχει πια. Παρα μοναχα σαν αναμνηση στο τωρα. Και τωρα, ειμαι καλα. Καλυτερα.

Ανακαταταξεις. Κατι για τον κρονο λενε τα ζωδια. Κατι για την ηλικια λενε οι φιλοι.  Κατι στις λεξεις δεν μοθ βγαινει. Καπου τρεχει το πιο μυαλο μου παντα και δεν μπορει να συγκεντρωθει. Λιγο κουρασμενη, λιγο απογοητευμενη ως τωρα, λιγο χαρουμενη, λιγο απ ολα.,,»

zooming out. to zoom in.

Παλι νυχτες συνειδhτοποιησης. Που βλεπεις τον εαυτο σου απο μια μακρινη καμερα. Που εισαι. Τι  κανεις. Με ποιους. Και η καθημερινοτητα μοιαζει σαν να μην ειναι αληθινη. Σαν να μην ειναι απλη. Σαν μια ιστορια που διαβαζεις. Κι ομως ειναι δικη σου.

Δεν ξερω τι με εχει κουρασει. Η τι μου αρεσει. Αν χαιρομαι που θα μεινω εδω για καιρο ακομα ή αν δεν θελω να μεινω. Και μιλαω στην δικη μου γλωσσα γιατι εκει φαινεται οτι τα πραγματα ειναι πιο ξεκαθαρα. Γιατι σ αυτην την γλωσσα ισως να βρω τι θελω.

Ολα κινουνται τοσο γρηγορα. Το ενα πραγμα μετα το αλλο. Ολα αυτα που εχεις και πρεπει να κανεις. Χωρις παυση. Χωρις διαλειμμα. Με τοση προσοχη στην ανασα αλλα χωρις ανασα. Ολα κινουνται τρεχουν και γεμιζουν την καθε στιγμη. Αλλα ποιος ειπε οτι αυτο ειναι παντα καλο?

Σ αυτον τον κοσμο με το ιντερνετ μονιμως ανοιχτο, το κινητο στο δυνατο, κ την πορτα ξεκλειδωτη δνε μενεις ποτε μονος. Αλλα ποιος ειπε οτι και αυτο ειναι καλο?

Αγαπω τους ανθρωπους τοσο πολυ. Γιατι πιστευω σ αυτους, γιατι ειμαστε ιδιοι, γιατι το να μοιραζεσαι και να απολαμβανεις αποκτα μεγαλυτερο νοημα στο μαζι. Αλλα ειναι αναγκη να μπορεις να σαι ελευθερος να σαι για λιγο μονος. Αλλα οχι απο υποχρεωση. Η με πιεση. Απλα να εισαι.

Δυσκολο το απλα να εισαι.

Το μαθαινω και ωριμαζω μαζι του.

Ακουω πιο πολυ τον εαυτο μου κι ομως ακομα μου λειπω΄.

Ειχα καιρο να μεινω ξυπνια 2 το βραδυ. Ειμαι 21 και μισο.

Και κοιμαμαι καθε βραδυ στις 10, το αργοτερο 11. Εκτος απο τα σαββατοκυριακα.

Δεν βγαινω συχνα για ποτο. Εχω καιρο να φλερταρω. Δεν βγαινω συνεχεια για καφεδες και περναω πολυ χρονο σπιτι.  Και αυτη ειναι η μια πλευρα του νομισματος. Βλεπεις, ειναι δυσκολο να τα γραφεις και να τα βλεπεις. Δεν με λυπαμαι για κατι.  Εχω κανει τις επιλογες μου. Και σιγουρα δεν ειναι μονιμες.

Αυτο που με κραταει ειναι η αλλη πλευρα. Η πλευρα γεματη κινηση. Η στιγμη που ειμαι στην σκηνη και ειμαι ο εαυτος μου. Η στιγμη που δημιουργω κατι που ειναι δικο μου και το μοιραζομαι με ολο τον κοσμο.  Οι μερες που μαθαινω το σωμα μου τον εαυτο μου, οι μερες που περναω απολαμβανοντας την στιγμη και οι ανθρωποι που μοιραζομαστε αυτο το ονειρο μας. Γατι ονειρο πρεπει να ταν για ολους μας. Αλλιως γιατι να μαστε εδω? Και ξερεις οταν γινονται πραγματικοτητα τα ονειρα καμια φορα οι ανθρωποι ξεχνανε να τα αγαπουν.

Και βρισκεις τροπους να περνας καλα.  Ακομα γελας και κλαις. Ακομα παιζεις και βλεπεις Disney. Aκομα εισαι ερωτευμενη. Κι οσο αυτα συμβαινουν το ξερω πως δεν μεγαλωσα πολυ γρηγορα.

Και ξερω πως οπου κι αν με βγαλει ο δρομος που πηρα, αξιζει τον κοπο. Αρκει να χω καποιες στιγμες ησυχιας. Καποιες στιγμες μοναξιας. Με την ομορφη ενοια της.

Γιατι ξερεις τι? Τα παντα εχουν δυο πλευρες. Αυτην που βλεπεις. Κι αυτη που καποια στιγμη θα δεις.

Ενας ασυλλογιστος συλλογισμος. Σε μια γλωσσα που τις πιο ομορφες λεξεις της αν δεν γραφω τις ξεχναω.

Καληνυχτες…

kafes. kai gluko tou koutaliou. stafuli :)

San αρωμα ελληνικου καφε.. με μελωδιες που γυρνανε  σαν σκιες σε μια συνηθεια που δεν  λεει να συνηθιστει.  Δυο κοσμοι που ζουν και παλευουν μεσα κι εξω. Που συγκρινονται, νικουν, χανουν, ξεχνανε, θυμουνται.  Εχουν και οι δυο αγαπη αλλα σε διαφορετικα χρωματα. Eχουν και οι δυο ανθρωπους αλλα σε διαφορετικες σελιδες.. Kαι η στιγμη στην μεση είναι η τέλεια.  Στο εδώ η στο εκει παντα κατι λειπει. Γι αυτό είναι δυσκολο να φευγεις γιατι ποτε δεν μπορεις να πεις εφτασα. Και ζεις σε ιστοριες του όχι και του ισως,.. Του μια μερα.., Στο φοβο του δεν ξερω, στην σιγουρια του μπορω, στην αυτοπεποιθηση του ειμαι, στην ανασφαλεια του πού(???).

Εχει μια ησυχια εδώ και οι σκεψεις εχουν την συνηθεια όταν ακουνε ησυχια να φωναζουν.

Η οσφρηση και η γευση όταν βρεχει οργιαζουν.. και μαζι τους φερνουν ένα κυμα συναισθηματων. Ορμονες λενε…παιχνιδια του μυαλου λενε..

Η μονη αληθεια λεω εγω.

Ότι νιωθεις πιο μεσα, εκει , πιο βαθια από το κάθε τι.

Είναι η συγκρουση οσων αγαπας.

Γιατι πρεπει να διαλεξεις το πού θα πας με βαση το τι αγαπας περισσοτερο.

Κι αυτό ξερεις..,  ποναει.