zooming out. to zoom in.

Παλι νυχτες συνειδhτοποιησης. Που βλεπεις τον εαυτο σου απο μια μακρινη καμερα. Που εισαι. Τι  κανεις. Με ποιους. Και η καθημερινοτητα μοιαζει σαν να μην ειναι αληθινη. Σαν να μην ειναι απλη. Σαν μια ιστορια που διαβαζεις. Κι ομως ειναι δικη σου.

Δεν ξερω τι με εχει κουρασει. Η τι μου αρεσει. Αν χαιρομαι που θα μεινω εδω για καιρο ακομα ή αν δεν θελω να μεινω. Και μιλαω στην δικη μου γλωσσα γιατι εκει φαινεται οτι τα πραγματα ειναι πιο ξεκαθαρα. Γιατι σ αυτην την γλωσσα ισως να βρω τι θελω.

Ολα κινουνται τοσο γρηγορα. Το ενα πραγμα μετα το αλλο. Ολα αυτα που εχεις και πρεπει να κανεις. Χωρις παυση. Χωρις διαλειμμα. Με τοση προσοχη στην ανασα αλλα χωρις ανασα. Ολα κινουνται τρεχουν και γεμιζουν την καθε στιγμη. Αλλα ποιος ειπε οτι αυτο ειναι παντα καλο?

Σ αυτον τον κοσμο με το ιντερνετ μονιμως ανοιχτο, το κινητο στο δυνατο, κ την πορτα ξεκλειδωτη δνε μενεις ποτε μονος. Αλλα ποιος ειπε οτι και αυτο ειναι καλο?

Αγαπω τους ανθρωπους τοσο πολυ. Γιατι πιστευω σ αυτους, γιατι ειμαστε ιδιοι, γιατι το να μοιραζεσαι και να απολαμβανεις αποκτα μεγαλυτερο νοημα στο μαζι. Αλλα ειναι αναγκη να μπορεις να σαι ελευθερος να σαι για λιγο μονος. Αλλα οχι απο υποχρεωση. Η με πιεση. Απλα να εισαι.

Δυσκολο το απλα να εισαι.

Το μαθαινω και ωριμαζω μαζι του.

Ακουω πιο πολυ τον εαυτο μου κι ομως ακομα μου λειπω΄.

Ειχα καιρο να μεινω ξυπνια 2 το βραδυ. Ειμαι 21 και μισο.

Και κοιμαμαι καθε βραδυ στις 10, το αργοτερο 11. Εκτος απο τα σαββατοκυριακα.

Δεν βγαινω συχνα για ποτο. Εχω καιρο να φλερταρω. Δεν βγαινω συνεχεια για καφεδες και περναω πολυ χρονο σπιτι.  Και αυτη ειναι η μια πλευρα του νομισματος. Βλεπεις, ειναι δυσκολο να τα γραφεις και να τα βλεπεις. Δεν με λυπαμαι για κατι.  Εχω κανει τις επιλογες μου. Και σιγουρα δεν ειναι μονιμες.

Αυτο που με κραταει ειναι η αλλη πλευρα. Η πλευρα γεματη κινηση. Η στιγμη που ειμαι στην σκηνη και ειμαι ο εαυτος μου. Η στιγμη που δημιουργω κατι που ειναι δικο μου και το μοιραζομαι με ολο τον κοσμο.  Οι μερες που μαθαινω το σωμα μου τον εαυτο μου, οι μερες που περναω απολαμβανοντας την στιγμη και οι ανθρωποι που μοιραζομαστε αυτο το ονειρο μας. Γατι ονειρο πρεπει να ταν για ολους μας. Αλλιως γιατι να μαστε εδω? Και ξερεις οταν γινονται πραγματικοτητα τα ονειρα καμια φορα οι ανθρωποι ξεχνανε να τα αγαπουν.

Και βρισκεις τροπους να περνας καλα.  Ακομα γελας και κλαις. Ακομα παιζεις και βλεπεις Disney. Aκομα εισαι ερωτευμενη. Κι οσο αυτα συμβαινουν το ξερω πως δεν μεγαλωσα πολυ γρηγορα.

Και ξερω πως οπου κι αν με βγαλει ο δρομος που πηρα, αξιζει τον κοπο. Αρκει να χω καποιες στιγμες ησυχιας. Καποιες στιγμες μοναξιας. Με την ομορφη εννοια της.

Γιατι ξερεις τι? Τα παντα εχουν δυο πλευρες. Αυτην που βλεπεις. Κι αυτη που καποια στιγμη θα δεις.

Ενας ασυλλογιστος συλλογισμος. Σε μια γλωσσα που τις πιο ομορφες λεξεις της αν δεν γραφω τις ξεχναω.

Καληνυχτες…

Χωρίς κατηγορία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s