«και φοβάσαι που πάλι τον χρόνο χάνεις…»

Η αίσθηση της ανάλωσης του εαυτού σου όταν συνέχεια καταναλώνεις κάτι διαφορετικό.. Λες και όλα είναι πάντα ένα βήμα πιο πέρα..Στην επόμενη γωνία. Ποτέ εδώ. Πάντα κοντά σου,ποτέ μέσα σου. Και περιμένεις ένα «μετά», και το κάθε «μετά» που γίνεται «τώρα», διαψεύδει πανηγυρικά κάθε προσδοκία σου. Ένα σημάδι αρκεί για να επιβεβαιωθούν οι δεύτερες ενδόμυχες σκέψεις που φοβόσουν. Ένα σημάδι αρκει. Δεν κάθεσαι να ψάξεις παραπάνω.Δεν έχεις αντοχές.

Δεν σε νοιάζει μην κάνεις λάθος. Δεν είναι αυτό που σε νοιάζει. Δεν πειράζει εξάλλου να κάνουμε λάθη αν κάτι αξίζει. Αν για μας αξίζει χαλάλι να βυθιστούμε σ αυτό μην ξέροντας αν θα πιάσουμε πάτο..

Μα είναι ο χρόνος τώρα που σε κυνηγάει… Όσο είσαι εδώ λοιπόν, για το μικρό αυτό διάστημα, ποιος εαυτός σου θες να σαι? Έχεις περιθώρια για δοκιμές? Για λάθη? Ή μήπως πάλι θα κλειστείς στο καβούκι σου και την «ηρεμία» σου?

Πριν το κάνεις σκέψου πως πια για τίποτα από αυτά που νιώθεις δεν είναι νωρίς. Κάν’τα λέξεις και πράξεις όσο προλαβαίνεις… Και ίσως αυτή η αντίστροφη μέτρηση να ναι μονάχα η ευκαιρία για όσα δεν τόλμησες ως τώρα…

Μοχάχα η αφορμή να ζήσεις χωρίς αύριο.. Με την ασφάλεια όμως ότι το αύριο υπάρχει και θα σε ταξιδέψει μακρια..

μπορεί να ναι κι ετσι…

Χωρίς κατηγορία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s