στους κόσμους μας.

Ο καθένας στον κόσμο του. έναν κόσμο στενό που ίσα που χωράει κι αυτόν τον ιδιο.. σ έναν κόσμο που δεν βλέπει παραπέρα..που φοβάται να πάει παραπέρα. Φοράμε τις παροπίδες του στόχου μας και προχωράμε για το μέλλον.. Ή άλλοι απλά αρμενίζουμε και διασκεδάζουμε από δω και από κει και αρνουμαστε να φυγουμε.. να τολμήσουμε.. να αλλάξουμε..

Λίγοι άνθρωποι γύρω μας, ή ελάχιστοι.. σε άλλους δεν επιτρέπουμε να ρθουν. Και όχι από επιλογή ή από προσπάθεια να κρατήσουμε τα αληθινά άτομα. Αλλα μονάχα από συνήθεια.

Τα γεωγραφικα μας όρια στενά. Συγκεκριμένες καθημερινές διαδρομές, συγκεκριμένοι χώροι.. Ο ίδιος αέρας που ενώ νομίζεις ότι σ αυτόν μονο αναπνέεις καλα δεν σκέφτηκες ότι μπορεί και να σε πνίγει..

Δεν σου μένει χρόνος μεσα στις 24 ώρες μιας ημέρας για ένα τηλέφωνο παραπάνω.. για μία βόλτα.. η έστω μισή! Χάνεσαι, σκορπίζεσαι , σε χάνουν, τους χάνεις..

Ακομα κι αν ο κόσμος σου είναι ελεύθερος μπορεί να φυλακιστείς μέσα του.. στις δικές σου μονάχα ασχολίες κάνοντας έναν κύκλο γύρω από το «εγώ» σου.. Αυτό το οποίο έχεις συνηθίσει και αγαπας.. Αλήθεια, το αγαπάς? Μα αν δεν δείς και παραπέρα? Πως θα ξέρεις??

«όλα είναι εδώ» μου είχε πει κάποιος.. Μα και που είναι εδώ, τα αξιοποιείς.? Και ποια είναι αυτά τα ‘όλα’? Αφού όλα είναι τόσο κοντά σου όπως λες, πλησίασε τα. Ή πάρ’τα μαζί σου και φύγετε..

Στον κλειστό δικό μου κόσμο που είναι ολόιδιος με τον δικό σας ταξιδεύω και φεύγω όσο μπορώ.. με τις χαζές μου σκέψεις που πια με θάρρος σας λέω, με τις πιο έντονες κινήσεις μου που ακόμα με λίγο δισταγμό σας δείχνω.. και με κάποιες νότες-τρένα που μπορεί να σε πατήσουν αν είσαι απαισιόδοξος ή να σε πάνε μακριά αν είσαι ρομαντικός…

Έχασα κάποιους ανθρώπους.. Αν και βρίσκονται ακόμα στην γή. Με έχασαν κάποιοι άνθρωποι κι εμένα. Αν και βρίσκομαι εδώ που ήμουν πάντα. Εσκεμμένα ή όχι, θέλοντας ή μη έγινε.. κι όλο το μυαλό σου σε γυρνάει πίσω σ εκείνη την εποχή που κάποιοι άνθρωποι ήταν κάτι παραπάνω από καθημερινότητα σου..   Α! Και σε αγαπούσαν (?) κι όλας.. χα..

Καταλαβα τώρα πια ότι με το ζόρι δεν μπορείς να εισβάλλεις στον κόσμο κανενός. Ακάλεστος στην ζωη κάποιου γιατί να θές να πάς? Επειδή σου πε κάποτε πως θα ναι πάντα εκει? Και εσυ τι στενοχωριέσαι τώρα..??  λες και δεν θα ρθουν άλλοι άνθρωποι..? στάσεις είναι οι άνθρωποι κοπέλα μου.. όχι σταθμοί..Ούτε καν τρένα..

Αφού λοιπόν όλα είναι εδώ ίσως είναι ο καιρός μου να  φύγω από αυτά. δεν αργεί αυτή η στιγμή, μην ανησυχείς.. Και έχω περιέργεια αν τότε θα με ψάξεις.

Σ έναν κόσμο ζω κι εγώ, στον δικό μου.. που με περισσεια περιφάνεια μπορώ να πώ πως μόνη μου μπορώ να τον διατηρώ πάντα όμορφο. Με όσα άτομα κι αν έχει μέσα ή και χωρίς αυτά.. Με όσες χαρούμες στιγμές ή και απογοητεύσεις..  Αυτόν τον κόσμο λοιπόν μην μου τον χαλάς. Γιατί αν και ίδιος δεν μοιάζει με τον δικό σου. Γιατί είναι πολύ μεγάλος για να χωράει όλα όσα αξίζουν.. Κι έχει τα μάτια του ανοιχτά για να γνωρίσει κι άλλους κόσμους…

Ξέρεις που είμαι. Ξέρεις που θα με βρείς.  Κουράστηκα πια να σκέφτομαι και για εσένα. Και για τον κάθε ή την κάθε εσένα.

Κουράστηκα να τα ψάχνω όλα.

Ότι θέλει ας με ψάξει αυτό.

Χωρίς κατηγορία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s