ονειροπαγίδες οι στιγμές…

Είναι αυτές. Αυτές οι στιγμές. Που θες να τις παγώσεις. Να τις βγαλεις από τον χώρο και τον χρονο. Να τις κανεις αιώνια να κρατησουν. Στιγμες που κλεινεις τα ματια κι ευχεσαι να μεινεις για παντα εκει.. κι όταν τα ανοιγεις μπορεις μοναχα να χαμογελασεις… Πόσο ευτυχισμενη θα σουν εκει… Πόσο όμορφα ηταν όλα.. αδειαζε το μυαλο σου ολο και γεμιζε με τα αισθηματα της στιγμης.. τα τοσο εντονα και πολλα και μοναδικα και πρωτογνωρα.. Μονο χαρούμενα όμως. Η αισθηση της πληρότητας στο σώμα, στην ψυχη.. Ίσως να ταν το πιο φωτεινο σκοταδι στο οποιο εχω υπαρξει. Το πιο ευτυχισμενο..Καθολου τυχαιο αυτό.. αν μπορουσα να δωσω ονομα στο τι ενιωθα θα λεγα ασφαλεια, ευτυχια, ερωτα, χαρα, ικανοποιηση,συγκινηση και τοσα άλλα.. Αλλά καμία, μα καμία λέξη δεν θα ηταν αρκετή.. δεν περιγράφει καμιά λέξη όσα ένιωθα..

Γιατι δεν μείναμε για πάντα εκεί? Γιατι μας ξύπνησαν μάτια μου από το όνειρο μας? Γιατι έπρεπε να με αφήσουν τόσο γρήγορα τα χέρια σου..

Βιαζόμαστε κάθε μέρα να ζήσουμε τις ζωες μας.. να παμε από δω, από κει.. σε οσα περισσοτερα μερη μπορουμε.. να δουμε όσους περισσότερους ανθρωπους γίνεται, να κάνουμε πραξη όλες μας τις επιθυμίες.. όμως αν με ρωταγες τωρα θα σου λεγα πως εκείνη την νυχτα δεν θα φευγα.. δεν θα πηγαινα σπιτι μου, δεν θα σηκωνομουνα το άλλο πρωι να κανω τις δουλειες μου. Γιατι η ζωη μας εχει νοημα όταν ζουμε τις στιγμες της. Τις στιγμες αυτές που το αιμα μας κυλαει πιο γρηγορα και το νιωθεις παντου.. Στιγμες που η ανασα σταματαει να ακουγεται γιατι ο χτυπος της καρδιας δεν την αφηνει..

Για παντοτε στα χερια σου να μενα εκεινη τη νυχτα.. το χα ευχηθει να μην ξυπνησω.. ειχα ευχηθει να ναι για παντα ετσι.. γιατι σε αλλα χερια δεν το χα νιωσει αυτό.. ουτε από τοτε ως τωρα το ξανανιωσα..

Κριμα που μας ξυπνησανε από το ονειρο μας ματια μου.. είχε τόσα να μας δώσει και να μας πάρει.. αλλά θα μασταν μαζί. Ζεστά μέσα σε μια παγωμένη στιγμή.. σε μια από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου.. που μου χάρισες και μου κλεψες..

Δεν πειραζει που δεν θα τις ξαναζησω μαζι σου.. μοναχα με πειραζει λιγο που μπορει καποτε να ξεχασω αυτό που με εκαναν να νιωθω..

Ημασταν μια φορα κι έναν καιρο «εμείς» κι αυτό κανείς και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει.. το ξέρεις καλά κι εσύ..

Τόσο χαζορομαντική έγινα μαζί σου.. τόσο πολύ που να μην αντέχω τη νύχτα χωρίς την καληνύχτα σου.. τόσο πολύ που να σε θυμάμαι ακομα..

Μόνο για την όμορφη πλευρά σου μίλησα εδώ.. Μόνο γι αυτήν για την οποία μπορώ να χαμογελάω ακόμα.. Δεν θα θέλω να σε θυμάμαι. Αλλά μην με ξεχνάς..

Παει καιρος από την τελευταια φορα που σε ειδα.. και πολυς καιρος θα περασει μεχρι την επομενη.. αν αυτή ερθει ποτε.. Ησουν και είσαι κομμάτι μου.. μoυ είπαν να μην το αρνηθώ.. Όσο κι αν θελω να πιστεψω πως δεν υπηρχες ποτε..

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε το «εμείς» και τώρα είμαστε εγω κι εσυ ματια μου, απεναντι ο ενας στον άλλον με την πλάτη γυρισμένη απλά και μόνο γιατί βιαστήκανε να μας ξυπνησουν απο το όνειρο μας..

Και τα όνειρα είχε πεί κάποιος, εκδικούνται

Καληνυχτα…
Χωρίς κατηγορία

2 thoughts on “ονειροπαγίδες οι στιγμές…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s