kafes. kai gluko tou koutaliou. stafuli :)

San αρωμα ελληνικου καφε.. με μελωδιες που γυρνανε  σαν σκιες σε μια συνηθεια που δεν  λεει να συνηθιστει.  Δυο κοσμοι που ζουν και παλευουν μεσα κι εξω. Που συγκρινονται, νικουν, χανουν, ξεχνανε, θυμουνται.  Εχουν και οι δυο αγαπη αλλα σε διαφορετικα χρωματα. Eχουν και οι δυο ανθρωπους αλλα σε διαφορετικες σελιδες.. Kαι η στιγμη στην μεση είναι η τέλεια.  Στο εδώ η στο εκει παντα κατι λειπει. Γι αυτό είναι δυσκολο να φευγεις γιατι ποτε δεν μπορεις να πεις εφτασα. Και ζεις σε ιστοριες του όχι και του ισως,.. Του μια μερα.., Στο φοβο του δεν ξερω, στην σιγουρια του μπορω, στην αυτοπεποιθηση του ειμαι, στην ανασφαλεια του πού(???).

Εχει μια ησυχια εδώ και οι σκεψεις εχουν την συνηθεια όταν ακουνε ησυχια να φωναζουν.

Η οσφρηση και η γευση όταν βρεχει οργιαζουν.. και μαζι τους φερνουν ένα κυμα συναισθηματων. Ορμονες λενε…παιχνιδια του μυαλου λενε..

Η μονη αληθεια λεω εγω.

Ότι νιωθεις πιο μεσα, εκει , πιο βαθια από το κάθε τι.

Είναι η συγκρουση οσων αγαπας.

Γιατι πρεπει να διαλεξεις το πού θα πας με βαση το τι αγαπας περισσοτερο.

Κι αυτό ξερεις..,  ποναει.

ανθρωπινη φυση

Nα βρισκεις αυτό που είναι μεσα σου ενας καλυτερος ανθρωπος. Ενας ανθρωπος με ψυχη ορθανοιχτη να δεχτει, να καταλαβει, να δωσει και να παιρνει. Εναςανθρωπος που δεν ζηλευει, δεν ανταγωνιζεται, απλα αγωνιζεται για οσα θελει. Για την στιγμη του τωρα που θα φτιαχνει ένα καλυτερο μετα.   Ξερει ποιος είναι, ξερει τι θελει, αλλα δεχεται ότι δεν ξερει τα παντα και κάθε αγνωστο είναι μια προκληση, κάθε αλλαγη μια προσκληση και κάθε ανθρωπος ένα ξεχωριστο κομματι του κοσμου. Να βρισκεις αγαπη στον τροπο που μιλας, στον τροπο που κινεισαι, που ακουμπας καποιον μεσα κι εξω. Σαν ναι οι αλλοι το πιο πολυτιμο διαμαντι σου. Να σεβεσαι, να καταλαβαινεις ότι εισαι διαφορετικος και αυτό είναι οκ. Να τολμας αλλα να ξερεις ότι το κανεις για σενα. Να εκτιμας τα μικρα χωρις να παψεις να θες τα μεγαλα, γιατι εχεις βρει την ουσια της μεγαλιοτητας. Να μην ξεχνας να γελας και να μην ξεχνας να κλαις, γιατι είναι ιση η αξια των συναισθηματων που ζουν μεσα σου. Να ρωτας που εισαι αυτην την στιγμη? Που στην πολη? Που στον κοσμο? Που στο συμπαν? Και να συνειδητοποιεις την διασταση της υπαρξης σου και την σημαντικοτητα της. Να μν φοβασαι να φοβασαι, να μιλας μα να ακους, να μην κατακρινεις αλλα να βλεπεις με κριτικη σκεψη. Να αγαπας με αγαπη που δεν ξεχναει και δεν ξεχνιεται. Να ρωτας, να μαθαινεις, να θες κάθε μερα να ανακαλυψεις κατι καινουριο, να δημιουργεις. Ποσα λιγα ξερουμε, ποσα πολλα μπρουμε να κανουμε.. να προσπαθεις. Και να μην αρνεισαι που και που να περιμενεις. Να χεις μια υπομονη που γινεται επιμονη και μια αληθεια για να ζεις μαζι της. Να μην συνβιβαζεσαι, αλλα να αλλαζεις μοναχα προς το καλυτερο.  Να ξερεις που να σταματας και που να αρχιζεις παλι. Να βγαινεις εξω, να βλεπεις τον κοσμο, και που και που να μενεις μεσα, για να δεις τον εαυτο σου.  Να αναπνεεις και να ξερεις ποσο σημαντικο είναι αυτό. Να εισαι ζωντανος.

Και να μην ξεχνας να υπενθυμιζεις τα δικα σου γραμματα στον εαυτο σου.

Δεν υπαρχουν κανονες παρα μοναχα αξιες. Αυτές που πιστευεις ότι ισως να βαλουν ένα λιθαρακι στο να μας κανουν καλυτερους ανθρωπους..

αντίστροφα.

Ksereis καποια τραγουδια είναι λες και φτιαχτηκαν για τσιγαρο. Και μιλαω για αυτό το νοητο τσιγαρο, που εχεις ξαφνικα την αναγκη να αναπνευσεις σκεψεις. Που εχουν μια γευση καπως πικρη.   Αλλα τις βγαζεις εξω.  Να τις δει ο ηλιος. Να τις παρει ο αερας.

Είναι τρελο ποση δυναμη κρυβουμε στην ανασα.

Ποση δυναμη κρυβεται στον αερα. Λες και με έναν τροπο μαγικο όλα ταξιδευουν . και φτανουν εκει που πρεπει. Σ αυτους που πρεπει.  Και τα χιλιομετρα παυουν να μετρανε, κ εσυ παυεις να μετρας αντιστροφα. Ποιος ο λογος…

Όταν κατι φτανει τον υπερθετικο του βαθμο, καπως κατι γινεται καιIt doesn’t matter that much any more..

Όχι από επιλογη. Από αναγκη.

Και αποφασιζεις να ξαπλωσεις. Απρακτος. Κατω από το φως. Αφηνοντας το να σε  ζεστανει , να σε στεγνωσει, να σου κλεισει τα ματια, να μην βλεπεις για λιγο. Για λιγο να μην βλεπεις τα παντα. Να μην αναλυεις τα παντα. Να μην σκεφτεσαι τα παντα.

Για μια στιγμη να σταματησεις.

Να σταματησεις.

Να μετρας αντιστροφα.

Σάββατο βράδυ

Αλλάζω. Με ρυθμούς ταχύτερους κι από της πόλης που ζω.  Και βρίσκω μια ησυχία μέσα μου και μια σκέψη, μεγαλύτερη από μένα. Που με κάνει να συνειδητοποιώ  ότι δεν χωράω πια στα ρούχα μου. Πάντα θα υπάρχει η στιγμή που βρίσκεσαι στην αρχή. Και δεν ξέρεις που πας. Και διαλέγεις τι έχει σημασία.   Δεν πας κάπου. Είσαι.  Κάθε στιγμή, είσαι.  Και το κάθε βήμα, όταν το κοιτάς από μακριά, γίνεται μονοπάτι. Δεν χρειάζεται πάντα να ξέρεις τι θες ή που πας όταν είσαι από αυτούς που πάντα φεύγουν. Γιατί ξέρουν ότι πρέπει να παίρνουν τα πάντα από την ύπαρξη. Το τώρα είναι  πιο σημαντικό από το για πάντα.

 

Υ.Γ.

Αλλάζω. Σάββατο θα ντρεπόμουν οι online φίλοι μου να με δουν μέσα. Σήμερα, έχω την τύχη να απολαμβάνω το να μιλάω, να ακούω, να μου δίνω χρόνο. Να με ακούω.

Αλλάζω. Αυτό το κείμενο έχει παντού τόνους. Δεν ξέχασα ούτε έναν. Δεν έκανα ούτε ένα λάθος. Νομίζω.

Αλλάζω. Με ρυθμούς ταχύτερους από της πόλης που ζω. Και που σύντομα ξανά θα αφήσω.

θελω να γραψω κατι

Θελω να γραψω κατι. Κατι για αυτά για τα οποια δεν μπορω να μιλησω. Γι αυτά που μεσα είναι σαν νερο που βραζει μα δεν σε καει. Είναι που ειμαι καλα αλλα υπαρχουν ακομα μεσα μου κομματια που θελουν να αλλαξουν. Η αλλαγη είναι ελπιδα.  Η θεληση για αλλαγη είναι πιο δυνατη από κάθε αδυναμια.

Ειμαι χαρουμενη. Με μια χαρα ηρεμη ακομα κι αν δεν ει ναι ολοκληρωμενη.  Με ματια κουρασμενα κι αλλοτε ζωντανα, καποια βραδια δημιουργω φασαρι α κι αλλα ανηζητω σιωπη. Καποια πρωινα σας αγαπαω περισσοτερο κι αλλα σας εχω μακρια για να μπορεσω να μην σταματησω. Κι όλα αλλαζουν κάθε μερα για να υπαρχει αυτή η ηρεμια μεσα μου , κι όλα βραζουν για να ησυχασουν, κι όλα είναι αναποδα το ένα από το άλλο για ναυπαρχει μια εντελως παραλογη ισορροπια.

Μοναχα εσυ τι πανω τι κατω, τι κοντα τι μακρια δεν αλλαζεις. Είναι βλεπεις ανρθωποι και πραγματα που παντα θα χουν μια θεση. Όχι απλα μια πορτα.  Αυτά είναι αυτά για τα οποια δεν υπαρχουν λεξεις να μιλησουμε. Γιατι η εμπειρια μας γινεται η γνωση και η τρελα μας.  Οι στιγμες τους, στιγμες αναλλοιωτες στον χρονο και στον χωρο. Υπαρξεις ανεξαρτητες από μας και απολυτα ταυτοσημες. Ιδεες και συναισθηματα που ταξιδευουν πιο βαθια από το δερμα, γινονται ουσια.

Καποιος μου μαθε πως είναι ελευθερια το να μιλας για οσα δεν μπορεις να εκφρασεις, γιατι αλλιως μπορει να πιστεψεις πως δεν υπαρχουν.

Κ εχει δικιο:)

αφ-ορμές.

Χαμενος στην σιγουρια πώς περιμενες να βρεθεις… Δεν ηρεμεις ποτε κι ετσι η ηρεμια σε τρομαζει.  ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ εισαι μονο μεσα στην τρελα της στροφης , η σιγουρια της ευθειας ποτε δεν σε ενδιεφερε. Καθεσαι σε έναν καναπε λες κι  σ εχουν δεσει ενώ όλα σε καλουν να βγεις, να δεις, να αργησεις. Μα σου εχουν παρει τοσα πολλα εκει που εισαι. Όλη την ενεργεια της ζωης μεσα σου κι εσυ νομιζες όπως κ οι αλλοι ότι ηταν αστειρευτη. Ότι μπορεις να γελας και να γελας και ν τρεχεις και να πηδας τοσο ψηλα στον αερα που φτανεις τα συννεφα και ο αερας σου δεν σταματαει ποτε να σου δινει ελευθερια. Χορευεις κι αγαπας τοσο εντονα  που εχεις χασει την ενεργεια σου για κατι άλλο. Ίσως μεχρι και γ αυτά.  Ισως όχι.

Θα θελες τοσο πολύ να μπορεις ετσι απλα να προσπερασεις καποια πραγματα. Να μην σε αγγιξουν γιατι ισως να ναι μικρα. Να μπορουσες απλα να κατσεις μια μερα μεσα, εσυ και ο εαυτος οσυ. Τι φοβασαι και δεν μενεις?

Και σου φταινε παντα αλλοι και αλλα. Γινεται να αγαπας κατι αν δεν εισαι καλος σε αυτό? Γινεται να αγαπας κατι αν δεν εισαι καλα σε αυτό? Κι αν εισαι καλα? Είναι τα μικρα τα πολύ μικρα. Στην κάθε μερα. Η τριβη. Η τριβη του συνεχεια. Η τριβη του πολύ.  Η τρβη του μαζι. η καθημερινοτητα μεσα στην φαντασια που εγινε ζωντανη εικονα και σ αυτην την εικονα χανεις κάθε μερα ένα απειροελαχιστα μικρο κομματι του εαυτου σου. Και το συνειδητοποιεις μολις γυρνας σε χωρους και σε παραστασεις που εχεις ξαναπαιξει.

Είναι αρκετο να αγαπας κατι? Η παιζουν ρολο τα μικρα. Οι μεγαλες προτασεις ακουγονται ωραιες. Αλλα οι λεξεις εχουν το νοημα. Την ουσια.

Είναι μερες που η αποσταση σε κουραζει και το μαζι σε απογοητευει. Για μενα η ευτυχια δεν ηταν ποτε η εξαιρεση. Παρα μοναχα προσπαθουσε κάθε μικρη μερα να γινει ο κανονας. Μα τους κανονες δεν τους οριζουμε εμεις. Και την ευτυχια δεν την επιλεγουμε μονοι μας.

Είναι μερες που όλα σε γρατζουνανε μεσα. Κι εσυ τρεμεις για να το ξεχασεις. Κουνιεσαι για να πεισεις το σωμα ότι όλα είναι στο μυαλο. Κουνιεσαι για να θυμισεις στον εαυτο σου πως ετσι όλα περνανε. Κουνιεσια μεχρι το σωμα σου να σε εγκαταλειψει.  Και να φταις. Να φταις που δεν μπορεις πια να κινηθεις.  Και που μενεις εκει να κοιτας γραμματα που μιλανε σε έναν αψυχο υπολογιστη.

Γιατι δεν εχεις καν την ορεξη πια να μιλησεις.

Το σωμα, οι σκεψεις, οι σχεσεις και ο εαυτος μας για να μεινουν ζωντανα χρειαζονται αλλαγες.

Και παυσεις.

 

 

 

Κι αν νιωθεις ετοιμος, τελείες       …