σκεψη της στιγμης

knowledge can limit you if it makes you think you know instead of making you thirsty for more.

 

αυτή η συλφίδα θα ναι πάντα εκει για μενα..:) τις μέρες που το να φωναζεις η να σωπαινεις δεν ειναι αρκετο.

θελω να γραψω κατι

Θελω να γραψω κατι. Κατι για αυτά για τα οποια δεν μπορω να μιλησω. Γι αυτά που μεσα είναι σαν νερο που βραζει μα δεν σε καει. Είναι που ειμαι καλα αλλα υπαρχουν ακομα μεσα μου κομματια που θελουν να αλλαξουν. Η αλλαγη είναι ελπιδα.  Η θεληση για αλλαγη είναι πιο δυνατη από κάθε αδυναμια.

Ειμαι χαρουμενη. Με μια χαρα ηρεμη ακομα κι αν δεν ει ναι ολοκληρωμενη.  Με ματια κουρασμενα κι αλλοτε ζωντανα, καποια βραδια δημιουργω φασαρι α κι αλλα ανηζητω σιωπη. Καποια πρωινα σας αγαπαω περισσοτερο κι αλλα σας εχω μακρια για να μπορεσω να μην σταματησω. Κι όλα αλλαζουν κάθε μερα για να υπαρχει αυτή η ηρεμια μεσα μου , κι όλα βραζουν για να ησυχασουν, κι όλα είναι αναποδα το ένα από το άλλο για ναυπαρχει μια εντελως παραλογη ισορροπια.

Μοναχα εσυ τι πανω τι κατω, τι κοντα τι μακρια δεν αλλαζεις. Είναι βλεπεις ανρθωποι και πραγματα που παντα θα χουν μια θεση. Όχι απλα μια πορτα.  Αυτά είναι αυτά για τα οποια δεν υπαρχουν λεξεις να μιλησουμε. Γιατι η εμπειρια μας γινεται η γνωση και η τρελα μας.  Οι στιγμες τους, στιγμες αναλλοιωτες στον χρονο και στον χωρο. Υπαρξεις ανεξαρτητες από μας και απολυτα ταυτοσημες. Ιδεες και συναισθηματα που ταξιδευουν πιο βαθια από το δερμα, γινονται ουσια.

Καποιος μου μαθε πως είναι ελευθερια το να μιλας για οσα δεν μπορεις να εκφρασεις, γιατι αλλιως μπορει να πιστεψεις πως δεν υπαρχουν.

Κ εχει δικιο:)

αφ-ορμές.

Χαμενος στην σιγουρια πώς περιμενες να βρεθεις… Δεν ηρεμεις ποτε κι ετσι η ηρεμια σε τρομαζει.  ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ εισαι μονο μεσα στην τρελα της στροφης , η σιγουρια της ευθειας ποτε δεν σε ενδιεφερε. Καθεσαι σε έναν καναπε λες κι  σ εχουν δεσει ενώ όλα σε καλουν να βγεις, να δεις, να αργησεις. Μα σου εχουν παρει τοσα πολλα εκει που εισαι. Όλη την ενεργεια της ζωης μεσα σου κι εσυ νομιζες όπως κ οι αλλοι ότι ηταν αστειρευτη. Ότι μπορεις να γελας και να γελας και ν τρεχεις και να πηδας τοσο ψηλα στον αερα που φτανεις τα συννεφα και ο αερας σου δεν σταματαει ποτε να σου δινει ελευθερια. Χορευεις κι αγαπας τοσο εντονα  που εχεις χασει την ενεργεια σου για κατι άλλο. Ίσως μεχρι και γ αυτά.  Ισως όχι.

Θα θελες τοσο πολύ να μπορεις ετσι απλα να προσπερασεις καποια πραγματα. Να μην σε αγγιξουν γιατι ισως να ναι μικρα. Να μπορουσες απλα να κατσεις μια μερα μεσα, εσυ και ο εαυτος οσυ. Τι φοβασαι και δεν μενεις?

Και σου φταινε παντα αλλοι και αλλα. Γινεται να αγαπας κατι αν δεν εισαι καλος σε αυτό? Γινεται να αγαπας κατι αν δεν εισαι καλα σε αυτό? Κι αν εισαι καλα? Είναι τα μικρα τα πολύ μικρα. Στην κάθε μερα. Η τριβη. Η τριβη του συνεχεια. Η τριβη του πολύ.  Η τρβη του μαζι. η καθημερινοτητα μεσα στην φαντασια που εγινε ζωντανη εικονα και σ αυτην την εικονα χανεις κάθε μερα ένα απειροελαχιστα μικρο κομματι του εαυτου σου. Και το συνειδητοποιεις μολις γυρνας σε χωρους και σε παραστασεις που εχεις ξαναπαιξει.

Είναι αρκετο να αγαπας κατι? Η παιζουν ρολο τα μικρα. Οι μεγαλες προτασεις ακουγονται ωραιες. Αλλα οι λεξεις εχουν το νοημα. Την ουσια.

Είναι μερες που η αποσταση σε κουραζει και το μαζι σε απογοητευει. Για μενα η ευτυχια δεν ηταν ποτε η εξαιρεση. Παρα μοναχα προσπαθουσε κάθε μικρη μερα να γινει ο κανονας. Μα τους κανονες δεν τους οριζουμε εμεις. Και την ευτυχια δεν την επιλεγουμε μονοι μας.

Είναι μερες που όλα σε γρατζουνανε μεσα. Κι εσυ τρεμεις για να το ξεχασεις. Κουνιεσαι για να πεισεις το σωμα ότι όλα είναι στο μυαλο. Κουνιεσαι για να θυμισεις στον εαυτο σου πως ετσι όλα περνανε. Κουνιεσια μεχρι το σωμα σου να σε εγκαταλειψει.  Και να φταις. Να φταις που δεν μπορεις πια να κινηθεις.  Και που μενεις εκει να κοιτας γραμματα που μιλανε σε έναν αψυχο υπολογιστη.

Γιατι δεν εχεις καν την ορεξη πια να μιλησεις.

Το σωμα, οι σκεψεις, οι σχεσεις και ο εαυτος μας για να μεινουν ζωντανα χρειαζονται αλλαγες.

Και παυσεις.

 

 

 

Κι αν νιωθεις ετοιμος, τελείες       …

τα ποδηλατα μας οπως τα ονειρα μας ξερουν απο ανηφοριες ;)

Aγαπω αυτό το ποδηλατο οσο αγαπαω κι αυτόν… ίσως επειδη ηταν δικο του, η ισως επειδη εγινε δικο μου. Ίσως επειδη μου μοιαζει. Καλυπτει παγωμενες αποστασεις που σιχαινομαι και με κανει μουσκεμα παιρνοντας μου και την τελευταια σταγονα ενεργειας ακομα πριν ξεκινησει η μερα. Κανει τα παντα πιο ευκολα όμως στο μυαλο μου. Βρισκω μια ευκολια και μια ανεση που μου λειπει. Μια ψευδαισθηση. Η ψευδαισθηση της «βολτας» που δεν εχω χρονο να κανω. Η στιγμη. Η στιγμη που παιρνεις αερα αλλα όχι πολύ, γιατι αλλιως θα σε πνιξει. Δεν εχεις πια χρονο να σπαταλας περπατωντας. Όχι εδώ, σ αυτους τους δρομους. Ποτε δεν πιστευα ότι η τοση κινηση σου προκαλει ακινησια. Η τοση σκεψη, μουδιασμα. Όχι παντα, μερικες μερες. Αυτές τις μερες.  Και ψαχνεις απλα μια ζεστη αγκαλια και εχεις την τυχη να την εχεις. Ακριβως διπλα σου. Καμια φορα βρισκουμε το σωστο ατομο, την σωστη στιγμη, στο σωστο μερος, στη λαθος χωρα.

Και δεν μπορω να περιμενω για την στιγμη που θα ρθεις παλι στον κοσμο μου. Να περπατησουμε στην θαλασσα, να αναψουμε το τζακι και να βρεις κι εσυ τοσες ζεστες αγκαλιες. Γιατι εκει οι ανθρωποι εχουν μεσα τους καλοκαιρι. Εκει οι ανθρωποι εχουν μεσα τους χαμογελο. Εκει οι ανθρωποι μου εχουν μεσα τους αληθεια.

Εκεινοι οι ανθρωποι, μου λειπουν.

 

 

ξενη γλωσσα

Ηοw many different ways are there to reach the same thing? How many attitudes to treat the same person? Pathways are choices. Choices are you. You can never be jealous cause you have a completely different road. And you can never be sure how real is  any other laugh or success apart from yours. Listening big things from small people, wondering what they give themselves. But it doesn’t matter. What matters though is that you have start NOT liking, situations/ people/places. How hard can you try to always find the best? The first step is to believe in the other person. But you believe more in your lost faith. Closing your openess. Having more and more questions.

Maybe sometimes is better for people not to talk. When they talk, the say too much. Unnecessary words used with no purpose. Just sounds one after the other that annoy me.

STOP

SAY IT AGAIN.

and ask yourself. What am I saying? Can’t you see? Can you hear your self? Open your ears to see your thoughts getting life. What if, IF you are wrong? What id you try to get to know who you want around you and who you don’t. What do you smile for? How can you smile if front of any “me” when behind that “me” you talk words you wouldn’t share with “me”? WHAT DOES FRIEND MEAN IN THIS LANGUAGE? I wanna dance with friends. And yes, they can be many. why not????

Let’s be creative in our little minds.

Let’s be alternative in our box.

Let’s open our minds but not our heart.

Let’s find technique to express feelings. Which technique can hold that much? Organise thoughts that cannot be organised. Because you were taught to. You were told to. Taught how to feel? Tought what to cry for? Taught what to like? Is it because somebody elese likes it? How true can we be in our true self? And where is the moment that we actually meet each other? On a look, on a move, on a song, nowhere, everywhere. I DON’T KNOW ANYMORE. I’ll go inside. As long as I can. I know I cannot. Every smile gets me out again. I love that smile you much. It understands And takes everything inside out.

I’m unable to put thought in a prison. Not while I’m breathing. With so many breaths around me.

 

AΠO(ΣΤΑΣΗ)

Kamia φορα δεν ξσερεις από πού να αρχισεις αυτό που θελεις να ολοκληρωσεις. Με το μυαλο στο τελος εισαι ανικανος να βρεις το κουβαρι της αρχης.  Μιας αρχης που θελει αλλα δεν είναι σιγουρη ότι μπορει. Όταν αφησεις κατι να μπει βαθια μεσα σου θα χεις προβλημα. Ότι κι αν είναι αυτό. Γιατι όσο μικροσκοπικος κι αν εισαι σαν ανθρωπος απορεις πως μπορει κατι να παει μεσα σου τοσο μακρια, να χωθεί σε κάθε σημειο του οργανισμου και του εγω σου. Δημιουργωντας σου συνεχως απολυτα ευτυχισμενες στιγμες και δηιμιουργωντας σου συνεχως μικρα μικρα παραπονα που σε τσιμπανε και τα κανεις μεγαλα και σε πονανε.

Τωρα πια το ξερεις

Δεν αντεχεις την αποσταση. Τωρα πια το ξερεις καλα. Κι ότι νιωθεις μακρια θες απεγνωσμενα να το τραβηξεις διπλα σου, κοντα σου, μαζι σου, πανω σου. Κι αν δεν τα καταφερνεις θυμωνεις. Με σενα με τους αλλου ς με τα πραγματα με την τυχη με την ατυχια με τα προγραμματα. Και τοτε χτιζεις τοιχους για αφαλεια. Αμυνα σε μια ανυπαρκτη επιθεση. Που κανει την αποσταση διπλασια. Και καταστρεφει μικρα κομματια. Μοναχα για να αποδειξουν ότι μπορει να ξαναγεννηθουν. Τι αν δεν?

Αυτος είναι ο μεγαλυτερος φοβος. Η τελευταια σκεψη που παντα είναι η αρχικη. Το χειροτερο σεναριο αντικαθιστα ακομα και το πρωτο γραμμα μια υποθετικης υποθεσης.

Το ν αγαπας και να το ξερεις είναι μεγαλο πραγμα. Ειτε είναι φιλος ειτε κατι πολύ παραπανω από φιλος, ειτε οικογενεια . σε τρυπαει. Γιατι αρχιζεις να χεις αναγκη, κι όχι απλα να θες. Και περιμενεις με έναν μαγικο τροπο να χει κι ο άλλος την ιδια αναγκη. Μα δεν θα ναι παντα ετσι. Κι αυτό μαλλον δεν είναι κακο. Αλλα είναι καλο?

Μια μαμα που ναι μακρια από το παιδι της μαλλον εχει την αναγκη να το ακουει κάθε μερα. Αλλα αυτό είναι συμπιεσμενο μεσα σε ασφηκτικα ωραρια κι ένα σωρο ασχετες σκεψεις.

Μια κολλητη ισως να χει αναγκη να σου πει το πιο χαζο νέο της ημερας της. Αλλα εσυ δεν εισαι εκει λογω μιας τεχνητης πρακτικοτητας που δεν στο επιτρεπει. Όταν το μονο μεσο είναι το διαδικτυο ακομα κι αν δεν το αγαπας θα σαι εκει αν είναι για καποιον που σε νοιαζει. Γιατι δεν σε νοιαζει το μεσο. Αλλα ο ανθρωπος. Κι αν είναι μακρια ο ενας μηνας, οι 6 πως θα ναι? Και παλι φτανω στο τελος. Ταση τραγικοποιησης ως αγνη ελληνιδα.

Εσυ. Κλασσικα. Μπορω να γελασω με ολη μου την ψυχη για μια σου μονο χειρονομια. Και να κλαψω με ολο μου το σωμα μοναχα γιατι φευγεις 5 λεπτα νωριτερα. Και φτανω στο τελος. Φτανω στην ιδεα ότι πρεπει να σ αφησω τωρα που μ αγαπας. Και σ αγαπαω. Γιατι ποσα αλλαζουν σε 5 λεπτα? Βρηκα τον εαυτο μου να σε αποφευγει. Σε ενιωσα μακρια. Για καποιες μερες. Κι ειμαι παντα ετοιμη ν σ αφησω στην ακρη. Ξεροντας ποσο θα πονεσει αν το κανω, ολοκληρο το σωμα μου.

Είναι αστειο πως χανομαστε στον εαυτο μας. Βαζοντας σωστα ως προτεραιοτητες τις δικες μας αναγκες. Δινοντας τους την μεγαλυτερη σημασια του κοσμου. Εχω την ταση να παρατηρω την πιο μικρη κινηση. Φταιει ο χορος γι αυτό. Φταιει. Την κινηση στην παρουσια, στην απουσια, στην φωνη, στο βλεμμα. Που είναι, ποτε , γιατι. Και φτιαχνω ιστοριες σε σχεση με μενα. Αληθινες η ψευτικες. Στις ευαισθητες μερες μου νιωθω ότι κανεις δεν είναι εκει. Στις ευτυχισμενες, εχω τα παντα. Κι οσα δεν εχω θα τα κατακτησω.

 

Απλα φοβαμαι τον χρονο. Που μας κανει να χανιυμε τον ενθουσιασμο μας. Τον ενθουσιασμο που θα μας εκανε να μην μπορουμε να συγκρατηθουμε για να στειλουμε ένα ανεκδοτο, η ένα τραγουδι, για ένα αυθορμητο υπεραστικο και υπερμακρινο τηλεφωνημα, για ένα φιλι που δεν μπορεις να συγκρατησεις, κι ένα τρεξιμο απρογραμματιστο εξω από την πορτα.

Το ότι δεν μπορω να σθγκρατηθω αυτην την στιγμη. Δεν μπορω να μην ξεσπασω. Να μην στο πω. Να μην το γραψω. Να μην κλαψω ισως και να γελασω με τον εατυτο μου που ξερει πως ισως υπερβαλλει-η όχι. Αυτό με κραταει ζωντανη. Με κανει να ξερω ότι ακομα ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ.

Και με τον έναν η τον αλλον τροπο θα στο δειξω. Γιατι εχεις παντα δυο επιλογες. Η να ζητας απεγνωσμενη προσοχη, η να δινεις την απεριοριστη προσοχη σου. Εχοντας δωσει και το μεριδιο που αξιζει στον ιδιο σου τον εαυτο.

ανορθόγραφα γράμματα

ΒΡΕθηκα να κανω ακριβω ς αυτό που εκανε η γυναικα ου βιβλιου. Σαν να με παρακινουσε η δικη  της θεληση για επιστροφη στο παρελθον, σαν να γινε η δικη της επιθυμια και δικη μου. Σαν να θελω να ξαναζησω την ιστορια της.. η την ιστορια μου?? Ειχα καιρο να φδιαβασω.. να καταπιαστω με ένα βιβλιο που στην αρχη αν εχει μονο γεγονοτα και όχι φιλοσοφιες προσπερναω σελιδες ολοκληρες.. και μετα το αφηνω στην ακρη μα την επομενη μερα υπαρχει αυτή η διψα να δεις την συνεχεια.. τι θα κανει αυτή η γυναικα? Πως θα του φερθει?  Τα παιδια της,το σπιτι της? Εγω πως θα φερθω? Ειμαι μαζι της γιατι σκαλιζω το παρελθον, ή απεναντι της γιατι μπορεί κ αυτή να διαλύσει μια οικογένεια? Ειχα καιρο να γραψω γιατι ειχα καιρο να διαβασω. Χρειαζεται εμπνευση. Τιποτ άλλο. Θα το λεω και θα το ξαναλεω. Οσες τεχνικες , οσα κολπα, όσα κιαν μαθεις για να γραφεις, η για να χορευεις, η για να συνθετεις, ότι κι αν δεις ότι κι αν ψάξεις δεν εχουν καμια αξια και κανενα αποτέλεσμα χωρίς την εμπνευση. Και δεν ξέρεις ποτέ πότε και αν θα ερθει!

Πάντα ήθελα ένα σπιτι κοντα στην θάλασσα. Γιατί συνήθως με εμπνέει. Ευτυχία μεγάλη το να βρίσκεις γαλήνη δίπλα της. Να ξυπνάς και να αναπνέεις βαθιά μέσα σου το μπλέ της. Να χαιρευτάς τον ήλιο και να τρέφεις το σώμα τις πιο απολαυστικές κινήσεις δίπλα της. Και ύστερα μέσα στην ηρεμία της να αναβιώνει μια φουρτούνα μέσα σου. Φουρτουνα συναισθημάτων,  αναμνήσεων, σκέψεων, εκφράσεων που σου δίνει ότι χρειάζεσαι για να δημιουργήσεις.. Είναι ζωή η δηιμιουργία. Αν δεν ζήσεις τίποτα δεν θα φτιάξεις. Αν δεν έχεις πάρει κάτι από το κάθε δευτερόλεπτο της ζωή, τίποτα δεν έχεις να μοιραστείς.

ΑΡΚΕΊ μόνο να μην νομίσεις πώς παει, τελείωσε τους τα πες όλα.. ποσοι λιγοι θα διαβασουν όλα αυτά που γραφεις για πολλους.. μα κατι βαζεις και συ στον κοσμο. Ένα τοσο δα λιθαρακι. Ίσως μια εμπνευση για καποιον άλλον. Εμπνευση να δημιουργησει. Κατι. Οτιδηποτε. Τεχνη, χρώμα, μουσική, αγαπη, σχεση, αποσταση, κατασταση, ακαταστασια…

 

Ένα σπιτι κοντα στην θαλασσα… σαν αυτό σαν εκεινο, μα διαφορετικο, μα δικο μου, μα καινουριο, αδειο για να γεμισει, σε μικρες στιγμες να γεμισει μεγαλες ιδεες μεγαλα συναισθηματα. Και να διαβαζω εκει βιβλια και να ρχεσια και συ να διαβαζουμε μαζι κ ν μετραμε τα κυματα γιατι το να μετρας τα αστερια εγινε κλισε για μας, το χορτασαμε, και όμως να μην σταματας να κανεις ευχες, να μην σταματας ποτε να θες, το να θες σε κραταει ζωντανο. Να θες,μ να προσπαθεις, να ευχεσαι, να ονειρευεσαι να κανεις! Να κανεις!

Ποσο θα μου λειψεις ισως πιο πολύ απ όλα. Γιατι αναπνεω την αλμυρα σου για να γλυκαινω κάθε τι μεσα μου.. ακομα κι όταν διπλα σου, ενας ενας φευγουν . δεν μενουν πια μαζι μας. Ισως για λιγο, ισως για πολύ, ισως για παντα. Μα εσυ εδώ σταθερα κινουμενη. Κι αν φυγω κ εγω θα φυγω στο τελος. Και θα ξαναρθω κλασσικα, στο ιδιο  εκνευριστικα καθορισμενο ραντεβου.

 

Θα βγει μαζι του. Το κανονισαν. Από ενδιαφερον η από προσπαθεια να επιδινκνυειι την αδιαφορια της? Μα αλλοι ανθρωποι γραφουν άλλες ιστοριες. Κι αν αυτοι μιλανε για ερωτα. Εμεις παντα μιλαγαμε για απουσια. Δεν σε περιμενω. Σε τεσταρω. Από περιεργεια . καθαρα. Για λιγο αλάτι.. και πιπερι.. σε μια πολη που γερασε λιγακι κ εχασες τα εντονα χρωματα της… γιατι οι ανθρωποι της την αγαπουν λιγοτερο.. γιατι ίσως οι ανθρωποι της να αγπουν κι εμενα λιγοτερο… συμβαίνουν αυτά, ετσι δεν είναι?

Η αποσταση των σωματων..

Η αποσταση των συναισθηματων..

Αλληλοσυνδεομενα και ακαθοριστα επαναλαμβανομενα.

ΤΟ φευγεις θα ναι παντα πιο δυνατο από το γυρισες.

Για ολους μας.. και για τον χ και για τον φ και για την αλφα και  το ω.

Το γυρισες θα ναι παντα πιο αδυναμο από το εφυγες.

Γιατι το να φευγεις θα ναι παντα πιο τολμηρο από το να γυριζεις.

Δε νομιζω να σε δω αποψε. Δεν είμαστε βιβλιο. Τουλαχιστον, όχι ακομα.

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.