δεν είναι ο κόσμος μας αυτός.

Ήμουν μικρή. Ήμουν όντως τόσο μικρή για να το καταλάβω όλο αυτό. Όλο αυτό που μου έλεγαν ότι είναι η ενήλικη ζωή. Οι ευθύνες, οι σκληρές στιγμές, το τέλος της αγνότητας, το τέρμα της ξεγνοιασιάς, η γέννηση των ατελείωτων προβλημάτων. Δεν είναι έτσι, έλεγα! Δε μπορεί να ‘ναι μόνο έτσι!! Και απεγνωσμένα κρατιόμουν γατζωμένη στην αθάνατη παιδικότητά μου και στην αμφιταλαντευόμενα ρευστή αισιοδοξία της.

Τώρα όμως, τώρα που μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο της ενήλικης ζωής μου τα μάτια μου είδαν τόσα πολλά να συμβαίνουν γύρω μου, και τόσα να αλλάζουν μέσα μου, ανησυχώ. Και αναθεωρώ. Για την ακρίβεια, βρίσκομαι σε μια διαρκή ανησυχία και σε μια συνεχή αναθεώρηση.

Αδυνατώ να προσδιορίσω μια προσωπική ταυτότητα τώρα που έχω ελευθερία (?) πράξεων και επιλογών. Τώρα που το μονοπάτι μου το διαλέγω και το δημιουργώ εγώ. Και ίσως νιώθω άτυχη που ζω σ’αυτή την χώρα, αυτήν την εποχή. Τώρα που αυτή η χώρα πεθαίνει, χάνει τον εαυτό της, αλλάζει και χωρίζεται σε χίλια κομμάτια.

Ναι, νιώθω άτυχη γιατί όλα μετριούνται με αυτούς τους σιχαμένους αριθμούς. Λες και τόσες  φιλοσοφίες των αρχαίων  που με τιμή και καμάρι αποκαλούμε δικές μας, θάβονται κάτω από την πλεονεξία και την φιλοχρηματία στο όνομα της “επιβίωσης”. Λες και όλες αυτές οι φιλοσοφίες που ολόκληρος ο κόσμος αναγνωρίζει κι θαυμάζει, γράφτηκαν απλά για να ξεχαστούν στην στιγμή που χρειαζόμασταν πιο πολύ από κάθε άλλη φορα να γίνουν πράξη.

Ναι, σ αυτήν την χώρα ζω. Στην χώρα που σκοτώνει ότι όμορφο φτιάχνει. Και από αυτήν την χώρα, τώρα που έχω την ευκαιρία αρνούμαι να φύγω. Γιατί ένα μικρό, χαζό κομμάτι της παιδικότητας μου ζεί ακόμα, και την αγαπάει.

Και από την άλλη πλευρά της ενηλικίωσης τα απρόσμενα και απροβλεπτα και όμως  δεδομένα της ζωής. Όπως αυτό, το τέλος της αιωνιότητας. Η εύθραυστη θνητότητα του ανθρώπου. Ανεξάρτητα από την ηλικία του, το φύλο του, την εθνικότητά του. Αυτό που μικροί δε μπορούσαμε να συλλάβουμε με το νου μας. Η μ΄΄ονη βεβαιότητα της ζωής που δεν τομλάμε καν να ονομάσουμε: ο θάνατος. Ή ο φόβος του..

Είναι καθημερινά γύρω μας. Ακόμα κι εκεί που απλά κάθεσαι, ακόμα κι εκεί που απλά γελάς. Κάτι μπορεί να συμβεί. Γιατί είμαστε μονάχα συναρμολογούμενες μαριονέτες που είχαμε την τύχη να μας χαριστεί η ζωή. Γιατί δώρο είναι αυτή η ζωή. Δεν επιλέξαμε να γεννηθούμε. Είχαμε την τύχη να γεννηθούμε.

Και αυτή η τόσο προσωρινή, όση κι αν είναι μας ανήκει. Κι όσο έχουμε τα χέρια μας, το πόδια μας, το σώμα μας και μπορούμε να αναπνέουμε, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Τ’ακούς?? ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Kι αν κάτι πρέπει να κρατήσεις από τότε που ήσουν μικρός και μικρή είναι το χαμόγελο σου, όχι όμως και η άγνοια σου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κατόρθωμα από το να χαμογελάς ένώ ξέρεις, ενώ είσαι συνειδητοποιημένος. Και η αισιοδοξία σου να ναι κάτι παραπάνω από ένα προϊόν προς κατανάλωση. Ναι ‘ναι βαθιά, και ειλικρινής. Ακόμα και απέναντι σε όλους και σε όλα όσα προσπαθούν να σε ρίξουν κάτω. Ακόμα και απέναντι σε όλα όσα δεν τολμάς να κοιτάξεις στα μάτια. Απέναντι ακόμα και σε αυτούς, του περαστικούς που έρχονται στην ζωή σου για να πουν απλά ένα “γεια”.. ή σε αυτούς που σε έκαναν για λίγο να χαθείς…

Αισιόδοξος να σαι ακόμα και απέναντι στον εαυτό σου που δε μπορεί να ζει χωρίς να σκέφτεται. Ούτε΄όμως μόνο να σκέφτεται, χωρίς να ζει.

Κι αν δεν υπάρχει σχεδον τιποτα για το οποίο να μαι σίγουρη συνεχίζω να πιστεύω. Και σε μένα, και σε σένα και σε σένα και σε εσένα.

Ίσως κι εγώ όπως κι εσύ να μην αντέχω να ακούω και να βλέπω άλλα. Όμως είναι πολύ νωρίς για να παριτηθούμε.

Είναι πάρα πολύ νωρίς.

Πολιτικά (?) μιλώντας…

Πολιτικά κόμματα.

Πολιτικά πρόσωπα.

Ψηφοφόροι ανίδεοι με «ιδεαλιστικές» ιδέες. Και άλλοι αδύναμοι με επαναστατικές ιδεολογίες.

Μια φράση που σου άρεσε,  ένα ψέμα ή μια μισή αλήθεια που έπιασε τόπο και ένας πολιτικός αρχηγός που σου ‘ταξε κάτι.

Μια μέρα που κάποτε θα γραφτεί στην ιστορία που ίσως διαβάσουν τα παιδία μας και τα παιδιά τους. Αυτή η μέρα λένε-και είναι-κρίσιμη. Αλλά κρισιμότερη είναι η επόμενη μέρα. Το επαύριο του άγνωστου σήμερα. Με κάποιον διαφορετικό και όλους τους ίδιους να κυβερνούν χωρίς δύναμη μια χώρα εξαρτημένη.

Λέξεις όπως ελπίδα, Έλληνας, τιμή, δικαιοσύνη,πίστη που χρησιμοποιούνται για να φτάσουν στις καρδιές και τις ψυχές των ανθρώπων, οι οποίοι χρησιμεύουν ως κινούμενες χρηματικές επιταγές. Και στόχος ακόμα και του πιο δίκαιου αρχηγού;  Η ίση κατανομή των επιταγών. Για την ανθρώπινη ψυχή όμως όλα αυτά που τάζετε τι θα γίνουν;

Και ο κόσμος έχει αρχίσει και καταλαβαίνει πια. Και αντιδρά. Η αντίδραση πολλές φορές οδηγεί σε λάθος πράξεις. Μέχρι και στην υποστήριξη του ναζισμού.  Ίσως το άκρο να ναι η μόνη εναλλακτική. Αλλά η επανάσταση για μια καλύτερη ζωή είναι πανανθρώπινο θέμα. Και όχι εθνικιστικό.

Και ποιον να κατηγορήσεις όμως; Όταν η δημοκρατία πεθαίνει στην χώρα που γεννήθηκε (αγαπημένη πολιτική φράση) ;; Όταν η χώρα αυτή είναι υποχείριο του δυτικού «πολιτισμού» τον οποίο η ίδια ως ένα μεγάλο βαθμό δημιούργησε; Σε τι να πιστέψεις για να πας μπροστά ,πια δεν ξέρεις.

Και τώρα, σήμερα, υποτίθεται ότι μιλάει ο ελληνικός λαός. Τώρα λαέ, που θα αποδώσεις τις ευθύνες; Θα τις αποδώσεις στον εαυτό σου; Γιατί όταν είσαι απ’εξω είναι εύκολο να κατηγορείς τον εκάστοτε «από πάνω». Αλλά όταν  η επιλογή είναι δική σου; Όταν έχεις φτάσει στο σημείο να χαιρετας «χιτλερικά» τους φίλους σου, μόνο εσύ φταις.

Εχει σημασία τελικά σήμερα ΠΟΙΟ κόμμα.

Επειδή είναι  ένδειξη της κοινωνίας μας. Είναι ο καθρέφτης του εαυτού μας. Αλλά όχι επειδή κάποιο κόμμα θα ναι ο σωτήρας μας.

Ό,τι συνεχίζεις να τραβάς, από όποιο (οπτικη) γωνία κι αν το κάνεις, το ίδιο θα μείνει και θα σέρνεται. Η έκρηξη είναι μόνο η ελπίδα για αλλαγή.

Ποια θα είναι αυτή? Δεν το ξέρουμε. Και το φοβόμαστε.

Αλλά ας ελπίσουμε στο καλύτερο, Και ας μάθουμε να γινόμαστε κάθε μέρα πιο υπεύθυνοι άνθρωποι. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι. Κάνοντας ΚΑΤΙ, κάθε μέρα. Δημιουργώντας ΚΑΤΙ. Αλλάζοντάς τα όλα από την αρχή!

Καμία ιστορία δεν γράφτηκε από έναν.

Εμείς και οι πράξεις μας είμαστε το μέλλον και η ιστορία μας.

τι να πω.?

Εχουν δίκιο. έχω τόσο ,μα τόσο  καιρό να γράψω. Κι ας έχω τοσα, τόσα πολλά να συμβαίνουν τώρα στην ζωή μου. Μα είναι που όλα είναι μισά. Και τι ολόκληρο να γράψω εγώ γι αυτα? Γιατι στο κάτω κάτω να τους κάνω την χάρη??

Σαν σε θάλαμο αναμονης. Ετσι νιώθω να είμαι. Περιμένω άραγε μονάχα την στιγμή της αποχώρησης και την  ολοκαίνουρια ζωή που την συνοδεύει? Ή κάτι να με εκπλήξει απ’όσα επίμονα μένουν ακόμα εδώ?

Πάντα μου άρεσε να υπάρχει πληθώρα επιλογών. Σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Αλλά σπάνια διάλεγα. Συνήθως έπαιζα απλά με τους συνδυασμούς και τα χρώματα… Πειραματιζόμουν,άλλαζα, έφερνα, έμπλεκα ομολογουμένως τα πάντα δεξιότεχνα! Τώρα όμως έκανα μια επιλογή. Που δεν αφήνει πολλά περιθώρια.. Και έχω περιέργεια τι θα απογίνουν τα παιχνίδια και οι συνδυασμοί μου εκεί..

Με την συνεχή κίνηση βγαίνεις από το χάος ή απλά παραδίδεσαι στην περιπλάνηση? Είναι που ψάχνεις κάτι που θες να βρείς ή που δεν βρίσκεις πουθενά τι θες να ψάξεις?

Η καθημερινότητα μια συνεχής υπερένταση, χαμόγελο, γεμάτες μέρες, άδειες σκέψεις. Πώς να γράψεις αν δεν σκέφτεσαι? Γιατί πάγωσα τις σκέψεις μου? Τελευταία η ζωη μου ήταν ίσως πιο συγκλονιστική από κάθε άλλη φορά.     Αμέτρητοι λόγοι να κλάψω.          Άπειροι λόγοι να γελάσω.                                   Κι όμως ούτε που βούρκωσα.                  Κι όμως ούτε που άκουσες το γέλιο μου.

Μονάχα κάτι μέσα μου χτυπάει σε πιο τρελούς ρυθμούς τελευταία… Άλλοτε δυνατούς κι αργούς, άλλοτε γρήγορους, άλλοτε διακεκομμένους. Ίσως περισσότερο νιώθω πια παρά σκέφτομαι. Και ίσως γι αυτό να χω λιγότερα να πω..γι’αυτό να μην βγαίνει μιλιά..

Απλά απεύχομαι κάποιο απρόσμενο ξέσπασμα μου σε ανύποπτο χρόνο. Ό,τι κρύβεις μέσα, ό,τι προσπερνάς και μένει πίσω και κάθε τι που αφήνεις μισό, συνέχεια θα σε κατατρώει και θα σε κυνηγάει…

Δεν θα μπορείς πάντα να θάβεις στην άμμο τα παλιά σου παιχνίδια…και όταν χτίζεις πάνω τους να κάστρα σου να απαιτείς να μην στα γκρεμίσουν..

Πόσο μάλλον όταν φεύγεις μακριά από την θάλασσα..

Αμετανόητα αναποφάσιστη,

αποφασιστικά φοβισμένη,

μια ζωή χαμογελαστή       και λίγο περισσότερο γελασμένη.

 

 

Κάτι έγραψες τουλάχιστον απόψε..κατι είναι και αυτό…!

 

 

“και φοβάσαι που πάλι τον χρόνο χάνεις…”

Η αίσθηση της ανάλωσης του εαυτού σου όταν συνέχεια καταναλώνεις κάτι διαφορετικό.. Λες και όλα είναι πάντα ένα βήμα πιο πέρα..Στην επόμενη γωνία. Ποτέ εδώ. Πάντα κοντά σου,ποτέ μέσα σου. Και περιμένεις ένα “μετά”, και το κάθε “μετά” που γίνεται “τώρα”, διαψεύδει πανηγυρικά κάθε προσδοκία σου. Ένα σημάδι αρκεί για να επιβεβαιωθούν οι δεύτερες ενδόμυχες σκέψεις που φοβόσουν. Ένα σημάδι αρκει. Δεν κάθεσαι να ψάξεις παραπάνω.Δεν έχεις αντοχές.

Δεν σε νοιάζει μην κάνεις λάθος. Δεν είναι αυτό που σε νοιάζει. Δεν πειράζει εξάλλου να κάνουμε λάθη αν κάτι αξίζει. Αν για μας αξίζει χαλάλι να βυθιστούμε σ αυτό μην ξέροντας αν θα πιάσουμε πάτο..

Μα είναι ο χρόνος τώρα που σε κυνηγάει… Όσο είσαι εδώ λοιπόν, για το μικρό αυτό διάστημα, ποιος εαυτός σου θες να σαι? Έχεις περιθώρια για δοκιμές? Για λάθη? Ή μήπως πάλι θα κλειστείς στο καβούκι σου και την “ηρεμία” σου?

Πριν το κάνεις σκέψου πως πια για τίποτα από αυτά που νιώθεις δεν είναι νωρίς. Κάν’τα λέξεις και πράξεις όσο προλαβαίνεις… Και ίσως αυτή η αντίστροφη μέτρηση να ναι μονάχα η ευκαιρία για όσα δεν τόλμησες ως τώρα…

Μοχάχα η αφορμή να ζήσεις χωρίς αύριο.. Με την ασφάλεια όμως ότι το αύριο υπάρχει και θα σε ταξιδέψει μακρια..

μπορεί να ναι κι ετσι…

but her fantasy is something she cannot control.

Δεν ξέρω που θα μαι ευτυχισμένη… Πηγαίνω από δω και από κει κάνοντας κι αυτό, κι εκείνο, και τ’άλλο..συνδυάζοντας τα ασυνδύαστα,καταφέρνοντας τα αδύνατα… Και όσα νιώθω μια θηλιά λίγο πιο κάτω από τον λαιμό,που ανεβαίνοντας ξεσπάει σε γέλιο…Γέλιο δυνατό, αληθινό. Δεν κρύβει τον λυγμό.. απλά τον εκφράζει με άλλον τρόπο. Το τέλειο δεν υπάρχει, λένε… Να μην το κυνηγάς, λένε.. Κάνε-λένε- τέλειο αυτό που έχεις. Μα τώρα θέλω τόσα πολλά… Τώρα τα θέλω όλα. Θέλω να αλλάξω. Να με βρω από την αρχή. Να βρω μια πορτα και ενα μονοπάτι. Και θα το περπατήσω. Κουράστηκα την μόνιμη αιώρηση σε διασταυρώσεις…

Είναι λες και χωράω παντού…αλλά πουθενά δεν εφαρμόζω ακριβώς.

“your heart is a loaded gun,but you call yourself a friend…”

υπερκόπωση.

H σωματικη κούραση συνεπάγεται και ψυχικη κατάπτωση. Καμιά φορά τόσο μεγάλη που δεν μπορείς καν να κουνηθείς. Αδυνατείς να σηκωθείς από το κρεβάτι. Μπορει ν κάνεις μια στροφή και να ζαλιστείς. Να πέσεις. Να μην αντέχεις να διαβάσεις ούτε ένα γράμμα ακόμα, να μην αντέχεις να ακούσεις ούτε έναν ήχο. Αυτο ίσως να ναι αυτό που ονομάζεται Υπερκόπωση. Κι ομως και τωρα γραφεις.

Το πρωί έλεγες ‘ΜΠΟΡΩ’. το βράδυ λες “μπορω?”. αύριο όμως είναι το θέμα τι θα πείς. Κι αν το θες πρέπει να μπορέσεις. Να μπορέσεις πολλά. να φύγεις κι άλλο, ακόμα πιο μακριά. Κι εκεί που μόλις άλλαξε η ζωή σου, αμεσως να την διαλύσεις και να την ξαναλλάξεις! Και όλα αυτα… για ένα πάθος. Αυτό που δεν αλλάζει ποτέ στον άνθρωπο, ειπαν σε μια ταινια, είναι το πάθος του. και ολοι εχουν ενα.

Το κανω χωρις να το τολμαω. δεν του δωσα σημασια για να μην του δωσουν και οι άλλοι. αν τυχον αποτυχω να μην εχω να απολογουμαι σε κανεναν. ουτε στον εαυτο μου. ουτε στους αλλους.

Αν όμως μια στο εκατομμύριο, αν αυτές οι ελάχιστες πιθανότητες βγούν αληθινες, τοτε σε λίγο θα έρθουν τα πάνω κάτω. Αν θα μαι πάνω ή αν θα μαι κάτω…θα δείξει.

Ο δρόμος μας, είχα ξαναπεί κάποτε, είναι αυτός που ορίζουν τα όνειρα μας.

ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να αρνηθούμε τις επιθυμίες μας.

ότι κι αν γίνει, για καποιο λόγο έγινε. Κι ας με κοροϊδεύεις κάθε φορά που το λέω αυτό. Και γι αυτόν τον λόγο-γνωστό ή άγνωστο-  συνεχίζω να χαμογελάω..Θα συνεχίσω να χαμογελάω..

Αλλά απο αύριο.

“Κι έχει απομείνει μονάχα η θάλασσα, να μου θυμίζει ό,τι έχω ξεχάσει…”

και μπορεί να τύχει να πληρώνουμε κάθε μέρα για τα λάθη μας. Ή γι’αυτά που κάποτε  κάναμε θεωρώντας σωστά. Και στο εδώ και το τώρα έχει μείνει μόνο η ανάμνηση τους και η απορια: Αν είχα κάνει εκείνο έτσι? Αν έπρεπε να είχα κάνει αυτό αλλιώς?

Τελικά ποιους αξίζει να κρατήσουμε και ποιούς να διώξουμε για να μην χάσουμε τον εαυτό μας??

εμεις- οι ανθρωποι.

ειμαστε οι ανθρωποι π εμαθαν να μετρανε τον κοσμο με αριθμους. να τον αναλυουν με εικονες.αλλά παγωμενες εικονες. ειμαστε οι ανθρωποι που μαθαινουν να αμφιβαλλουν, αλλα δεν τολμουν να αρνηθουν. σχεδια και πλανα γραμμενα απο μας για μας. κι ομως τοσο ξενα.. δεν παιζει ρολο ποιος εισαι. αλλα ποσα εχεις να δωσεις. τι εχεις να δωσεις. και ποσο σωστο ειναι αυτο.

δεν μπορουν ολοι να σε καταλαβουν. δεν μπορουν γιατι δεν τους αφηνεις. περιπλανιεσαι τοσο πολυ για να μην προλαβουν να σου βαλουν ταμπελα. κι ομως τα καταφερνουν. γιατι ειμαστε οι ανθρωποι που εχουμε μαθει να φοβομαστε ο,τι δεν μπορουμε να ονομασουμε. ή δεν τολμαμε να ονομασουμε ό,τι φοβομαστε.

τι χρειαζεσαι να εισαι>?και τι εισαι.? ειναι δυο διαφορετικα πραγματα αυτα, το ξερεις, ετσι? καμια φορά διαλέγεις αντίθετο δρόμο απλά και μόνο για να πας κόντρα, και όχι γιατί πραγμΑΤικά το θες.  όπως πολλές φορές το σκας στα κλεφτα απλά και μόνο για να φύγεις. όχι απαραιτητα γιατί σ αρέσει εκεί που πας. κ η αντιδραση σου αντι να σε απελευθερωσει μπορεί να σε μπερδέψει. αλλα το ξερεις ηδη αυτο, ετσι? ολα τα ξερεις εσυ!

ειναι που οι ανθρωποι εχουμε μαθει να αγαπαμε το ομορφο. και το ομορφο ειναι συνηθως κατι απιαστο. αυτο θες να γίνεις. κατι απιαστο. απο μακρια ομως, ποσο μπορεις να αγαπας?

οι αλλοι θα πιαστουν απο ενα γελιο η απο ενα κλαμα σου. απο μια λεξη σου που θα τους αρεσει η οχι. δεν τους νοιαζει γιατι. γιατι εκλαψες, γιατι γελασες, γιατι το πες αυτο, η γιατι δν ειπες εκεινο.. οχι. το μονο που εχει σημασια ειναι το πως φανηκε σε αυτους. γιατι δεν μπορουμε να δουμε τιποτα αλλο περα απο την αντακλαση του εαυτου μας στους αλλους. οι αλλοι ομως δεν ειναι εμεις. ουτε εμεις ειμαστε οι αλλοι.

θα προσεξουν αυτο που θα τονισεις. θα απαντησουν σε αυτο που θα ρωτησεις. κι ομως τιποτα δεν θα χουν προσεξει..κι ομως καμια απαντηση δεν θα χεις παρει.

ειναι χειροτερο να μην νιωθεις την μοναξια. εισαι σαν τον αρρωστο που αρνειται την ασθενεια του και το φαρμακο της. κι αυτο το λεω για σενα,που λες οτι την φοβασαι την μοναξια. στο λεω για να νιωσεις χαρουμενος που φοβασαι. να εισαι χαρουμενος που νιωθεις. οταν σταματησει ο ανθρωπος να νιωθει, σημαινει οτι σταματησε να ζει.

το χαλαζι παλι δεν το φοβασαι ε? παιδι του χειμωνα εσυ! εγω παλι ημουν παντα του καλοκαιριου. κι ομως ολα εχουν τα θετικα και τα αρνητικα τους. ακομα και το να  επηρεαζεσαι τοσο ευκολα απο ενα -δυο τραγουδια και μια ταινια. ακομα κι αν αρνεισαι πεισματικα τον ρομαντισμο, ακομα κι αν το παιζεις με αποψη, ξερεις πως ειναι ολα καπου στην μεση. και ξερεις πως δεν θα θελες να ηταν, κι ας λες ψεματα περι σχετικοτητας.

οι ανθρωποι πρεπει να μαθουμε καποια στιγμη να φτανουμε στα ακρα.

ισως δεν καταφερω να ξεφυγω απο τα δικα μου. αφου ακομα μιλαω για μενα σε τριτο ή δευτερο προσωπο. μπορεί όσα γράφω να μείνουν σε αυτο το χαρτι, ή κάποια να τολμήσουν να “ανέβουν” σε αυτό το blog και να ξεμείνουν. μπορεί να φοβάμαι μην με περάσουν για περισσότερο συναισθηματική απ’οτι είμαι. μπορεί να με νοιάζει η καθε μικρή λεξούλα που θα πει ο καθε ασχετος για μενα. μπορεί να ταν πιο ενδιαφέρον να έγραφα σε ενα ενημερωτικο blog, πιο σωστο να βαζα κεφαλαία και τονους στα κειμενα μου, και πιο εντυπωσιακό να σου λεγα οτι χορευω στο μεγαλυτερα μπαλετα του κοσμου. δεν ξερω αν θα το κανω ποτε.  όπως δεν ξερω και τι κριση ειλικρινειας με επιασε αποψε. και τι νοιαζει στο κατω κατω το τι θα κανω εγω εσενα που το διαβαζεις αυτο τωρα.-αν υπαρχεις. ισως θα πρεπε να σε νοιαζει..

ειναι που οι ανθρωποι φτιαχνουμε στρογγυλούς κύβους και μπαίνουμε μέσα τους. κοιταμε μεσα απο απο τους γυαλινους τοιχους τους και δεν τους σπαμε. το κοψιμο απο γυαλι ποναει, οι ανθρωποι το ξερουμε αυτο. μπορει να βλεπουμε κι αλλους γυρω που κανουν ακριβως το ιδιο.κοιτανε. αλλά δεν μας νοιάζει, γιατί είμαστε κλεισμένοι στον δικό μας κόσμο. και για να ενωσουν  δυο ιδέες ή δυο ανθρωποι με οποιοδηποτε τροπο τους κοσμους τους πρεπει να σπασει ο καθενας τον δικο του. Και πια κανείς δεν θα χει  γυαλινο κυβο. και πια δεν θα μπορεί να επιστρέψει πισω σ αυτον. και πια ολα θα χουν αλλάξει.

Για να αλλάξεις σημαίνει ότι πρέπει να απαρνηθείς τον κόσμο σου.

σταμάτα να ψάχνεις την μέση λύση.

Αν θες να ζεις με όρια, δημιουργησε τουλαχιστον τα δικα σου.

       

 

 

 

 

 

 

 

 και κλείνεις το κείμενο, γυρνας ξανα στους αριθμους  και σε αυτες τις εικονες και τις βλεπεις,και γελας. “ας μην γινω ποτε ετσι” σκεφτεσαι… “Εισαι ηδη ετσι”,σου απαντας.

τίποτα.δεν.μένει…ίδιο.

Το ξέρω ότι δεν αντέχεις να με βλέπεις…

Όσο κι αν το κρύβεις και κρύβεσαι πίσω απ’ολα αυτά που έχεις… 

Από την άλλη θες και τόσο πολύ να με δείς. Αντιφατικός κι εσύ. Κι όμως παντα ήρεμος. Με μια ηρεμία που θαυμάζω, μια ηρεμία που με είχε βοηθήσει τόσο, μια ηρεμία που καταφέρνει μέχρι και εμένα(!) να ηρεμεί. Κι ας μην την θέλω πια. Και τώρα ήρεμα και όμορφα γράφω για σένα. Μόνο έτσι θα μπορούσα-έστω κι αυτές τις ελάχιστες φορές-να γράψω για σένα. Απλά μαντεύοντας το τί μπορεί να νιώθεις. Απλά προσπαθώντας να καταλάβω γιατί αποφεύγουμε τόσο πολύ να κοιταχτούμε στα μάτια… Ίσως ξέρω.. Εσύ πάλι πολύ λιγότερα ξέρεις. Και δεν θα ‘θελες, δεν θες να μάθεις. Πίστεψε με…

Νιώθω ότι θες πιο πολλά να μου πείς απ’όσα λες όταν αποφασίζεις να μου μιλήσεις. Ίσως γιατί ξέρεις πως θα τα ακούσω και θα τα καταλάβω πραγματικά. Ίσως να ναι που εκ των πραγμάτων έχουμε τόσα πολλά να πούμε. Αναπόφευκτα όμως, όσο πολιτισμένοι ή αισιόδοξοι κι αν είμαστε πρέπει να το παραδεχτούμε: όταν οι σχέσεις τελειώνουν, τελειώνουν και οι άνθρωποι. Απλά μας τελειώνουν κάποια στιγμή οι άνθρωποι. Όσο κι αν προσπαθούμε να μην το πιστέψουμε και να τους κρατήσουμε. Ως πότε νομίζεις ότι μπορείς? Για πόσο? Όταν τελειώνει η ιστορία της αληθινής, ζωντανής και φευγαλέας ζωής μας, δεν γράφει “και ζήσαν αυτοί καλα κι εμείς καλύτερα!” παρά μονάχα “Τίποτα πια δεν θα ναι το ίδιο.” Για ποιον αυτό είναι καλό και για ποιον κακό…   αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.

Tόσο κοντά εδώ,κι όμως τόσο μακριά εκεί. Μα όσο μακριά κι αν είναι το εκεί,   ….μπορείς ακόμα να με προσέχεις?

Όλα θα πάνε . . . καλά.

Το πρόβλημα δεν είναι πάντα το πώς να βγείς από κάτι, αλλά πώς να συνεχίζεις να προχωράς μετά από αυτό, ΜΑΖΙ με αυτό.

Μ’ αρέσει να φεύγω. Να φεύγω πολύ. Αλλά θέλω αυτά από τα οποία φεύγω, να μένουν εκεί. Πόσο εγωίστρια…

Τώρα έχω δικαίωμα να νευριάσω?

Να στενοχωρηθώ?

Να νιώσω?

Γιατί να επέμβω, σίγουρα όχι.

Να το δείξω, επίσης όχι.

Δεν είναι πάντα καλό να δείχνεις αυτά που νιώθεις. Θαυμάζω αυτούς που μπορούν να το κάνουν. Απλά γιατί εγώ δε μπορώ.

                                                            Προς το παρόν τουλάχιστον…

Δεν είναι πάντα υποκριτικές οι στάσεις μας. Απλά σαν διχασμένες(!) προσωπικότητες που είμαστε διαλέγουμε να προβάλλουμε άλλοτε την μία πλευρά του εαυτού μας και άλλοτε την άλλη.

            Κι αν καθημερινά δεν είμαστε τίποτ’ άλλο από πρωταγωνιστές της ίδιας μας της σκηνοθετημένης παράστασης? Μια ζωή τι θα πει το κοινό, αν θα χειροκροτήσει, αν θα μείνει ή θα φύγει,

αν θα καταλάβει.

Καταλαβαίνει?

Το χω ξαναπεί, πιστεύω πως στον καθένα, κάθε στιγμή υπάρχουν σημάδια, τα οποία, αν αποκωδικοποιήσεις, καταλαβαίνεις πώς νιώθει. Και πάλι όμως, δε μπορείς να προβλέψεις τι θα κάνει γι’ αυτό. Στην χειρότερη περίπτωση… τίποτα.

            Η αδράνεια και η ακινησία ποτέ δεν με χαρακτήριζαν ως άνθρωπο.  Γι’ αυτό και ότι έρχεται είμαι πρόθυμη να το αντιμετωπίσω. Και μετά, μέσα από την συνεχή κίνηση να απομακρυνθω από αυτό.

            Γιατί καμιά φορά η σειρά των γεγονότων ,όχι!,  δεν είναι τυχαία. Κι αν υπάρχει αυτό που λένε κάρμα ή θετική και αρνητική ενέργεια, τότε πια μπορώ να παραδεχτώ πως ναι, ό,τι δίνεις σου επιστρέφεται πίσω. Είτε σαν ανταπόδοση, είτε σαν εκδίκηση. Και η χειρότερη εκδίκηση έρχεται από το ίδιο σου το «εγώ» και λέγεται “τύψεις”.  

            H κτητικότητα, οι τύψεις, η ζήλια, ο εγωισμός και η επιθυμία είναι στοιχεία που μπορούν εύκολα να χρωματίσουν και να μπερδέψουν τον ψυχισμό μας εν αγνοία μας. Ταχύτατα και ασυναίσθητα. Χωρίς εμείς, να χουμε την δυνατότητα να τα ελέγξουμε.

Όμως για να τα αντικαταστήσεις με τα θετικά συναισθήματα που θες, πρέπει πρώτα να καταλάβεις ποια από αυτά τα στοιχεία υπάρχουν μέσα στην ζωή σου και γιατί. Κι όταν ανακαλύψεις πού βρίσκονται τα δικά σου ερωτηματικά, έχεις ήδη κάνει ένα πρώτο βήμα.

Θα την βλέπουμε κάθε μέρα,την ίδια παράσταση.και το θέαμα θα το συνηθίσουμε .Τα συναισθήματα μας θα εναλλάσσονται και θα μεταλλάσσονται και κάποια στιγμή θα ‘μαστε ελεύθεροι ο ένας από τον άλλον και ο καθένας από τον εαυτό του.

Ίσως κάποτε με συγχωρέσεις. Και με συγχωρέσω.

Μην φοβάσαι..

Το τέλος κρύβει πάντα μέσα του μια μικρή ή μεγάλη ενοχή και μια απωθημένη επιθυμία.

Και τα ρίσκα που παίρνεις έχουν ένα τίμημα.

Θα πληρώσεις και το δικό σου,

θα πληρώσω και το δικό μου,

αύριο replay, μεθαύριο replay{…},

 

Και Όλα θα πάνε καλά.